วกับว่าเขาถูกหญิงคนนั้นมอมเหล้าตัวเธอเองไม่ได้ดื่มเหล้า เป็นเขาเองที่ไม่หยุดดื่มตลอดมา！เย่ซวิ่นไปด่าทออยู่ด้านนอกห้องตำราหลวงพักหนึ่ง โดยพื้นฐานแล้วไม่มีผู้ใดสนใจ เขาพักอยู่ที่พระตำหนักฉีเล่อเป็นการชั่วคราว กลับมากินมื้อเที่ยงก็เริ่มพิจารณาขั้นต่อไปเขาไม่เชื่อว่าเขารักษาเฉินเสียนไม่ได้รอตอนคํ่าคืน พระตำหนักไท่เหอไม่เหมือนกับอดีต ไม่เงียบเหงาวังเวงแล้ววันนี้แสงไฟสว่างไสว การฟ้อนรำร้องเพลงกันอย่างสงบสุขสนุกสนานเมื่อตอนที่เย่ซวิ่นอยู่ในพระตำหนักเย็นได้มีการจัดเรียงการฟ้อนรำร้องเพลงที่เขาคิดว่าดีและสนุกวันนี้เขานำมาที่พระตำหนักไท่เหอเวลานั้นเฉินเสียนเข้ามา เห็นนางกำนัลเต้นระบำฉวัดเฉวียนฉับไวกับผ้าบางเบาอยู่ มีเย่ซวิ่นนั่งมองอยู่ด้านบนอย่างมีความสุข ยังไม่หยุด เย่ซวิ่นยังพาซูเซี่ยนมาชมด้วยซูเซี่ยนนั่งอยู่ที่โต๊ะเล็กแล้วมองอย่างตั้งใจ มองจนตาไม่กระพริบเย่ซวิ่นกล่าวกับเขาว่า “เจ้าคือองค์ชายใหญ่ อนาคตเป็นมกุฎราชกุมาร อย่าเลียนแบบอย่างท่านพ่อเจ้าที่ไร้รสนิยม เป็นองค์ชายต้องรู้จักผ่อนคลายและเสพสุข ”เขายกเหล้าจอกหนึ่งมอบให้แก่ซูเซี่ยน “มา ลิ้มรสเหล้านี้ ทำให้เจือจางแล้วอร่อยไม่ทำให้คนเมา”ซูเซี่ยนเพิ่งยกจอกเหล้า ก็มองเห็นกับตาว่าเย่ซวิ่นถูกพันรอบคอด้วยเชือกมัดมือไพล่หลังแล้วทิ้งลงทะเลสาบ179
แต่ตอนนี้เป็นเหมันตฤดู แม้ว่าในทะเลสาบจะอบอุ่น แต่ก็มีสิ่งที่เขาสบายใจเย่ซวิ่นโมโหด่าอยู่ในนํ้าว่า “เฉิน
