เสียน ท่านผู้นี้สรุปว่ามีจิตใจที่รู้บาปบุญคุณโทษหรือไม่！ข้ามีความหวังดีมาโน้มน้าวใจท่าน ทำให้ท่านมีความสุข！ท่านไม่ใช่ว่าสูญเสียชายไปผู้หนึ่งหรือ บนโลกนี้มีชายมากมาย！”อยู่ในทะเลสาบเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง ตอนที่เย่ซวิ่นกลับมาที่พระตำหนักของตนเอง หนาวสั่นทั้งตัวสูญเสียความรู้สึกไปเลยเขาป่วยอยู่สองวัน ไม่รู้ว่ากำลังวังชาจิตใจที่ดีเช่นนี้มาจากที่ไหนกัน เขายังวางอำนาจบาตรใหญ่อยู่ที่วังหลังต่อไป เขาเดินแนวตั้งและเดินแนวนอนล้วนไม่มีคนสนใจเขา อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเงียบเหงาเปล่าเปลี่ยวแม้แต่เป็นคู่อริเฉินเสียนก็ไม่เป็นกับเขาคํ่าคืนวันส่งท้ายปีเก่า ในหมู่อาณาปราชาราษฎร์ทั่วไปล้วนมีความสนุกคึกครื้นหนึ่งปีแล้วหนึ่งปีอีกครั้งในพระราชวังได้เตรียมดอกไม้ไฟไว้ เฉินเสียนกลับมาจากหลังตำราหลวงนานแล้ว หลังจากกินอาหารเย็นกับซูเซี่ยนเสร็จ เธอนั่งอยู่หน้าพระตำหนักไท่เหอ เงยหน้าขึ้นมองดอกไม้ไฟดอกไม้ไฟเตรียมไว้เพียงพอ สามารถจุดได้จนฟ้าสาง ให้เธอมองได้ทั้งคืนที่จริงไม่มีสิ่งใดน่าดู ดอกไม้ไฟง่ายต่อการเปลี่ยนแปลงจางหาย เธอเพียงแค่อยากได้ยินเสียงของมันที่อยู่ในท้องฟ้ายามคํ่าคืน สีสันหลากหลายของดอกไม้ไฟสะท้อนที่ใบหน้าของเธอเฉินเสียนทอดถอนหายใจออกมา สัมผัสไม่ได้ว่าโลกมนุษย์นี้มีกลิ่นควันดอกไม้ไฟเท่าไหร่กัน180
ในสมองของเธอมักดึงดันฉายภาพ ส่งท้ายปีเก่าปีนั้นวันส่งท้ายปีเก่าปีนั้น บนถนนที่เงียบวังเวงเขากุมศีรษะเธอไว้แล้วจ
