ูบเธอจนไม่สามารถควบคุมได้วันส่งท้ายปีเก่าปีนั้น เขาพาลูกจัดเตรียมประทัดที่เป็นตับอยู่ภายในเรือนพริบตาเดียวตอนหันกลับไป บนศีรษะก็เป็นดอกไม้ไฟอย่างนี้หนึ่งปีเป็นการเริ่มต้น หนึ่งปีเป็นการสิ้นสุดตั้งแต่ต้นจนจบแววตาของเธอเรียบเฉย ไม่สุขไม่เศร้าในหมู่อาณาปราชาราษฎร์คนทั่วไปล้วนประหลาดใจ เหตุใดปีนี้ดอกไม้ไฟในพระราชวังถึงจุดไม่หยุดเลย แต่เหล่าอาณาปราชาราษฎร์ยิ่งมีความคึกครื้นรื่นเริงมากขึ้นใกล้จะถึงเวลาห้าทุ่มถึงตีหนึ่ง ในวังหลังไม่ได้ยินเสียงประทัดของอาณาปราชาราษฎร์ดังแล้ว แต่เสียงดอกไม้ไฟยังคงมีพลังดังสนั่นเหมือนเดิมเย่ซวิ่นเดินมาที่พระตำหนักไท่เหอด้วยความโมโห และก็ได้ถูกทหารอารักขารั้งไว้ฉินหรูเหลียงเฝ้าอยู่ที่ฝั่งตรงข้ามตลอด มองเงาที่อ้างว่างที่อยู่ในพระตำหนักไท่เหอเย่ซวิ่นกล่าวว่า “ปล่อยข้าข้ามไป！วันนี้ข้าจะด่านางให้ตื่น！”ทหารอารักขาดึงกริชออกมา แต่ทันใดนั้นฉินหรูเหลียงกล่าวด้วยนํ้าเสียงอึมครึมว่า “ปล่อยองค์ชายหกข้ามไป”เขาจะไม่อยากให้เธอได้สติกลับมาที่ไหนกันล่ะเย่ซวิ่นราวกับลม ที่แฉลบผ่านสะพานไป แล้วมาอยู่ด้านหน้าเฉินเสียน ร่างของเขาบังการมองเห็นดอกไม้ไฟของเฉินสียน แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียงบอกให้เขาหลีก ก็ถูกเขาดึงลากแล้ว
181
