ดำเฉินเสียนรู้ว่าฉินหรูเหลียงต้องมาตาม ดังนั้นเธอจึงเดินทางโดยไม่หยุดพักกระทั่งดื่มนํ้าทานอาหารที่จุดพักรถม้าก็รู้สึกเสียเวลาเธอลืมเลือนความเหนื่อยล้า มุ่งหมายกับการเดินทางทั้งคืนทั้งวัน เธอเดินทางจนม้าวิ่งตายไปสองตัว เมื่อฉินหรูเหลียงตามเธอทันก็ปาเข้าไปเกือบครึ่งเดือนแล้วยามนี้พวกเขาห่างจากเมืองหลวงมากโขความรู้สึกกับการดิ้นรนไขว่คว้าของเธอที่มีต่อซูเจ๋อ ฉินหรูเหลียงรับรู้ได้ทั้งหมด เขาตามเฉินเสียนทันเพื่อตะวันลับขอบฟ้า เฉินเสียนลงแส้ที่หลังม้าเพื่อจะวิ่งไปไกลกว่าเขาคนหนึ่งนั่งม้าวิ่งหนี คนหนึ่งนั่งม้าไล่ตามบนท้องถนนสักพัก ฉินหรูเหลียงเห็นเธอควบม้าเช่นนี้อันตรายยิ่ง ดังนั้นถือโอกาสตอนที่ม้าทั้งสองตัววิ่งคู่ขนานกับอยู่ เขากระโดดไปยังด้านหลังของเธอทันทีรู้สึกว่าด้านหลังหนักมากกว่าเดิม ฉินหรูเหลียงก็มานั่งด้านหลังเฉินเสียนสำเร็จในชั่วพริบตา ทั้งสองพลันนั่งม้าเดียวกัน131
มือข้างหนึ่งของเขาโอบเฉินเสียนไว้ ส่วนอีกข้างก็รีบจับบังเหียนเพื่อควบคุมม้าของเธอถึงแม้เฉินเสียนจะเป็นผู้เต็มเปี่ยมไปด้วยความห้าวหาญ แต่เธอเหนื่อยล้าจากการเดินทางจนร่างกายผอมซูบ ดังนั้นไม่ว่าจะด้านรูปร่างหรือพลังกำลังกายก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉินหรูเหลียง จึงถูกฉินหรูเหลียงควบคุมได้โดยง่าย เขาคุมเธอไว้ในอ้อมกอดชนิดที่ไม่ให้เธอดิ้นรนต่อสู้เลยสักนิดเมื่อครู่เฉินเสียนลงแส้บนตัวม้า ทำให้ม้าวิ่งเร็วอย่างบ้าคลั่ง หลังจากวิ่งไปไ
