านน่าจะพอคาดการณ์ได้อยู่แล้วว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นวันนี้ ท่านคงตั้งใจไว้แล้วว่าจะเสียสละตัวเองเพื่อสนับสนุนข้า ถูกต้องหรือไม่”ซูเจ๋อยิ้มนิดหนึ่งและเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า “ในสายตาของท่าน ข้ายิ่งใหญ่ขนาดนั้นเชียวหรือ จักรพรรดิลุ่มหลงในอำนาจ นั่นคือสัจธรรมของโลก วิหคสิ้นเกาทัณฑ์ซ่อน กระต่ายม้วยฆ่าสุนัข… นั่นคือวิถีแห่งราชสำนัก ทว่ามีเพียงแค่ท่านที่ไม่ลุ่มหลงในอำนาจ ไม่เดินตามเส้นทางนั้น การปล่อยข้าไว้เป็นการละเมิดข้าห้ามของจักรพรรดิ พวกเขากลัวว่าท่านจะเลี้ยงเสือให้กลับมาเป็นภัย นั่นคือธรรมชาติของมนุษย์”เฉินเสียนกล่าวว่า “ข้าไม่อยากกลายเป็นกษัตริย์ผู้โดดเดี่ยว เหตุใดข้าจึงต้องรักแผ่นดินนี้ เหตุใดข้าจึงต้องนั่งในตำแหน่งนี้ ท่านรู้ดี ว่าทั้งหมดก็เพื่อท่าน ซูเจ๋อข้าเศร้าใจเหลือเกิน ถ้าท่านจากไป ข้าก็ไม่อยากเป็นจักรพรรดินีอีกต่อไปแล้ว”“แต่ท่านทำได้ดีมาก ท่านไม่เพียงแต่ปกป้องปราชาชนชาวต้าฉู่ แต่ท่านยังปกป้องข้าด้วย เย่เหลียงไม่ได้ดูแคลนเรื่องของข้า ดังนั้นชื่อเสียงของข้าจึงไม่ด่างพร้อย” ซูเจ๋อเอ่ยอย่างผ่อนคลาย “การได้รับการปกป้องจากท่านทำให้ข้ามีความสุข ทว่าก็ทำให้ข้ารู้สึกเจ็บปวดใจ”เฉินเสียนยิ้มและเอ่ยว่า “ท่านเจ็บปวดใจเพราะข้าเหรอ เช่นนั้นที่ข้าเคยได้รับการปกป้องจากท่านไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ข้าไม่มิเจ็บปวดใจจนตายแล้วหรือ”ซูเจ๋อหลุบตาลงมองสตรีผู้อยู่ใต้แสงจันทร์อย่างเงียบเชียบ เนิ่นนานกว่
