งครั้งซูเซี่ยนนั้นตัวเล็กมาก ไม่สามารถที่จะไปถึงด้านหน้าได้ ในเวลานั้นมือข้างหนึ่งของซูเจ๋อจับเฉินเสียนเอาไว้ แล้วก็ก้มตัว ลงไปอุ้มซูเซี่ยนมากอดไว้แล้ววางไปบนไหล่ของตัวเขาเอง เขาโอบกอดขาเล็กๆของซูเซี่ยนเพื่อให้ซูเซี่ยนนั่งได้อย่างมั่นคงซูเซี่ยนตกตะลึง จากนั้นใบหน้าก็ยิ้มแย้มขึ้นมา แม้จะเงียบสงบแต่ก็มองออกว่าเขานั้นดีใจเป็นอย่างมากหลังจากที่เขาได้นั่งบนไหล่ของพ่อตัวเองแล้ว สายตาก็จดจ่อกับการเล่าเรื่องภูตผีอย่างตั้งใจ ตอนที่ผู้คนต่างตกใจหวาดกลัว เขาเพียงแต่กระพริบตาเฉินเสียนหันไปมองสองพ่อลูก ทันใดนั้นก็รู้สึกได้ว่าไหล่ของซูเจ๋อนั้นแข็งแรงกว่าที่เธอคิดไว้เสียอีก ทำให้เธอรู้สึกได้ว่าการได้เป็นพ่อคนนั้นสูงตระหง่านและมั่นคงดั่งขุนเขาซูเจ๋อก้มลงมามองเฉินเสียน แววตาที่เรียวยาอย่างลึกซึ้งนั้นก็ถูกย้อมไปด้วยแสงไฟจากโคม เขายิ้มมุมปากให้กับเธอ แล้วยกมือที่ประสานมือกับเธอขึ้นมาจูบอย่างนุ่มนวลความหวานและความสุขของสามคนพ่อแม่ลูกนั้น มันอบอุ่นและอ่อนโยนอย่างไม่มีอะไรมาเทียบได้เมื่อออกมาจากการฟังเล่าเรื่องแล้ว ซูเจ๋อก็ไม่ได้ปล่อยซูเซี่ยนลงเดิน ให้เขาได้นั่งอยู่บนไหล่ของตัวเองต่อไป เป็นเช่นนี้เขาสามารถที่จะมองออกไปได้กว้างไกลขึ้น ยื่นมือออกไปราวกับได้สัมผัสโคมไฟที่อยู่ข้างทาง736
จากนั้นเมื่อถึงร้านขายหน้ากากปีศาจ สามคนพ่อแม่ลูกจึงเลือกหน้ากากปีศาจร้ายอันใหญ่มาสองอัน และอันเล็กอีกหนึ่งอัน แล้วก็สวมใส
