เจ๋อหรี่ตามองภายใต้หน้ากาก แล้วพูดเสียงเบาว่า “อาเสียน จะไปกันได้หรือยัง？”เฉินเสียนพูด“อีกสองคำก็จะหมดแล้ว ข้าไม่ชอบเดินไปกินไป”ซูเซี่ยนก็พูดสบทบว่า“ข้าก็ไม่ชอบ”มองแล้วมันเทศย่างนั้นก็คงจะทั้งหวานและนิ่มอร่อย จนทำให้ทั้งสองแม่ลูกนั้นไม่อยากจะขยับไปไหนเมื่อได้เห็นเช่นนั้นซูเจ๋อจึงไม่ได้พูดอะไรมาก เขาจึงเอนร่างเพรียวยาวของเขากับราวสะพาน ชายเสื้อสีดำลอยขึ้นราวกับคลื่นนํ้าในสายลมยามราตรี แววตาดูผ่อนคลายจึงพูดได้เพียงว่า“ช่างเถิด อย่างนั้นกินเสร็จแล้วค่อยเดินต่อแล้วกัน”เช้นนั้นผลที่ก่อเกิดขึ้นโดยตรงก็คือ——เหล่าชายชรานั้นได้เดินย้อนกลับมาที่กลางสะพาน แล้วจ้องมองจนลูกตาดำนั้นเกือบจะถล่นออกมาข้างนอก แล้วใช้นิ้วชี้ไปที่เฉินเสียนและซูเซี่ยน “นี่ นี่……”740
