องหลานชาย และเต็มใจที่ออกมาพบหน้า แต่หลานชายนั้นก็วิ่งหนีหายไปเร็วกว่าใคร！มันช่างน่าหงุดหงิดเสียจริง”“เฮ้อ ลูกสาวของเจ้าหน้าตาเหมือนเจ้ามาก！”“เจ้าหมายความว่าอย่างไร？เจ้ารังเกียจที่ลูกสาวของข้าหน้าตาไม่สวยงั้นรึ？”“ข้ายังไม่ทันได้พูด เจ้าก็พูดออกมาเอง”“เจ้านั้นแหละที่น่าตาอัปลักษณ์ ”“ถุ้ย ตาเฒ่า ท่านพูดดีๆหน่อยไม่ได้หรือไง！”……เหล่าชายชราที่กำลังพูดคุยกันต่างก็ไม่มีใครยอม แล้วกำลังเดินขึ้นมาจากหัวสะพานเพื่อมาทางนี้เสียงพูดคุยเหล่านั้นก็ลอยเข้ามาในหูของซูเจ๋อซูเจ๋อหันไปมองที่เฉินเสียนกับซูเซี่ยน แล้วเอ่ยว่า“กินกันอิ่มหรือยัง ควรจะไปต่อได้แล้ว”ทั้งสองแม่ลูกนั้นยืนหยัดที่จะต้องการกินมันเทศย่างให้หมดก่อนไม่เช่นนั้นก็จะไม่ลุกออกจากสะพาน739
ดังนั้นไม่นาน เหล่าชายชราก็ได้เดินมาถึงบริเวณกลางสะพาน เดิมทีก็เดินไปแล้วก็โต้เถียงกันไปโดยไม่ได้สนใจบรรยากาศรอบๆสะพานแต่อาจจะเป็นเพราะบนราวสะพานนั้นมีหญิงสาวและเด็กชายที่กำลังนั่งแทะมันเทศไปทำให้สะดุดตา คนผ่านไปผ่านมักจะต้องหันมามองเมื่อมองแวบแรก ในความคิดแรกของเหล่าชายชรานั้นก็รู้สึกได้ว่า เด็กชายคนนี้นั้นผิวขาวสะอาดช่างงดงงามเสียจริง หลังจากนั้นก็รู้สึกตัวว่า เอ้ย ทำไมรู้สึกคุ้นตาเช่นนี้เหล่าชายชราที่กำลังเดินข้ามกลางสะพาน ได้หยุดเดินแล้วหันมามองหน้ากันแล้วเอ่ยว่า“หรือว่าจะตาลาย？”“ไป กลับไปดูกัน”เหล่าชายชรานั้นเดินกลับมาดูด้วยลักษณะท่าทางกระวนกระวายซู
