่ยนถามขึ้นว่า“ท่านแม่จะส่งเขากลับไป หรือจะขังเขาไว้อย่างนี้ไปตลอด？”เฉินเสียนกำลังคิด ใช้มือดีดเล่นไปที่บนหยกที่ประดับอยู่บนมงกุฎราชินี แล้วพูดว่า“เจ้าคิดว่าถ้าเกิดเป็นท่านพ่อเจ้า จะส่งเขากลับไปหรือขังเขาไว้？”ซูเซี่ยนพูด “มีคำพูดหนึ่งที่ว่าปล่อยเสือเข้าป่าใช่หรือไม่ ท่านพ่อน่าจะไม่ใจอ่อนเช่นนั้น”เฉินเสียนแสดงสีหน้ายิ้มออกมาอย่างไม่ชัดเจนช่วงเวลาที่ทั้งราชสำนักรอให้เฉินเสียนได้ตัดสินลงโทษองค์ชายหก เฉินเสียนก็ได้ไปเยี่ยมเขาห้องขังของต้าฉู่ไม่เหมาะสมที่จะมากักขังจักรพรรดิของอาณาจักรเอาอื่นไว้ดังนั้นช่วงเวลานี้เย่ซวิ่นจึงถูกกักบริเวณไว้อยู่ที่วังหลังเป็นเพราะพระตำหนักฉีเล่อนั้นไม่เหมือนดั่งก่อนแล้ว ทรัพย์สินที่อยู่ภายในตำหนักก็คงจะถูกลื้อค้นเพื่อหามูลเหตุ จนเละเทะไปหมดเฉินเสียนผลักประตูเข้าไป เมื่อเห็นเย่ซวิ่นกำลังนอนอยู่บนเก้าอี้นวม ร่างกายยังคงสวมใส่ชุดเสื้อคลุมที่หรูหราอยู่ แสงแดดอ่อนๆที่ส่องมาจากทางหน้าต่างตกกระทบบนตัวของเขาเขาหลับตาอยู่แต่ก็ยังรู้สึกตัว จึงเปิดปากพูดขึ้นทันทีว่า“เมื่อก่อนข้าอยากให้ท่านมาหาข้าที่นี่บ่อยๆแต่ท่านก็ไม่มา ตอนนี้ข้าไม่อยากให้ท่านมาแต่ท่านกลับมา”เขายิ้มหัวเราะอย่างเหน็บแนม“เหอะ สิ่งต่างๆบนโลกนี้ไม่เที่ยงแท้เสียจริง”แสงแดดส่องกระทบบนโคร่งร่างของเขา เขาที่ยังคงหลับตาอยู่ ขนตาเบาดั่งขนนกเป็นเงาบางๆคล้ายดั่งผีเสื้อที่กำลังโบยบินอยู่ด้านล่างของเปลือกตา จากมุม7
