อีกว่า ＂อ้อ จะถึงเวลาอาหารมื้อคํ่าแล้ว บรรดาท่านลุงอยู่กินข้าวด้วยกันเถิดนะ หลานจะดื่มเป็นร่วมกับพวกท่านหนึ่งจอก＂＂ฮ่าๆๆๆ ไม่ต้องหรอก ข้านึกได้ว่าที่เรือนมีภารกิจ ก็ขอตัวลาก่อนนะ＂＂บังเอิญจริง เรือนข้าก็มีภารกิจเล็กน้อย＂700
ไม่นานกลุ่มขุนนางเฒ่าก็ออกไปกันหมดแล้ว เหลือไว้เพียงเฮ่อโยวกับเฮ่อเซียงที่อยู่ห้องโถงมองสบตากันไปมาเฮ่อเซียงบ่นขึ้นว่า ＂ยากที่วันนี้ข้าจะได้ชุมนุมกันกับพวกเขา วันนี้เจ้ากลับมาไวเกินไปใช่หรือไม่? ＂เฮ่อโยวนั่งลง แล้วดื่มชา แผ่หลาบนเก้าอี้ไม้แบบโบราณ กล่าวอย่างเอ้อระเหยว่า ＂ข้าไม่รีบกลับมาไวๆได้หรือ? ช้าอีกหน่อย ท่านก็ถูกคนแก่กลุ่มนั้นลากเข้าไปในท่อระบายนํ้าใต้ดินนั่นก็ยากที่จะจัดการแล้ว＂เฮ่อเซียงกลัดกลุ้มใจอยู่พักหนึ่ง ชำเลืองมองเฮ่อโยวแล้วกล่าวว่า ＂เรื่องวันนี้ เจ้าจะไม่ไปกราบทูลต่อฝ่าบาทใช่หรือไม่?＂＂หากพวกท่านไม่ได้ทำเรื่องที่ขัดต่อความชอบธรรม ยังกลัวข้าไปกราบทูลหรือนี่? ＂เฮ่อโยวนำถ้วยชาวางลง กล่าวว่า ＂เดิมทีจุดยืนต่างกัน ทุกคนล้วนไม่ได้ผิดใหญ่หลวงอะไร แต่ครั้งนี้คาดไม่ถึงว่าใต้เท้าซวีจะเลอะเลือนถึงเช่นนี้ ทำเกินไปอย่างแท้จริง หากท่านไปอ้อนวอน เรื่องเกี่ยวกับราชครูขององค์จักรพรรดินีฝ่าบาทไม่มีทางไว้หน้าท่านหรอกนะ ＂＂เช่นนั้นถึงอย่างไรก็ไม่สามารถที่จะมองใต้เท้าซวีรับโทษต่อหน้าต่อตาหรอกนะ＂เฮ่อเซียงรู้สึกลำบากใจ เขาไม่สามารถเห็นคนตายแล้วไม่ช่วยเหลือ แต่ก็ไม่อยากเป็นฝ่
