ั้น หากท่านไป ท่านจะต้องตกอยู่ในอันตรายอย่างแน่นอน”ชื่อเสียงเรียงนามของซูเจ๋อ ไม่ได้โดดเด่นแค่ในราชอาณาจักรต้าฉู่เท่านั้น ทั้งอาณาจักรเย่เหลียงและอาณาจักรเป่ยเซี่ยต่างก็รู้จักเป็นอย่างดี เขาใช้ความสามารถเชิงกลยุทธ์ในการช่วยเฉินเสียนกอบกู้ราชอาณาจักรต้าฉู่ วันข้างหน้าอาจจะมาเป็นคู่ปรับของราชอาณาจักรเป่ยเซี่ยและราชอาณาจักรเย่เหลียงได้ เพราะฉะนั้นทางเป่ยเซี่ยจึงใช้โอกาสนี้เพื่อที่จะกำจัดเขาทิ้งไปเฉินเสียนทำได้แค่เพียงคิดในแง่ร้ายไว้ก่อนเสมอซูเจ๋อจึงพูดขึ้นว่า : “ท่านไม่กลัวหรือว่าเพราะข้าคนคนเดียว จะนำมาซึ่งสงครามของทั้งสองราชอาณาจักรได้”เฉินเสียนพูดขึ้นอย่างดุเดือดว่า : “หากเขาคิดจะทำสงครามจริงๆ ทางอาณาจักรเป่ยเซี่ยควรจะบุกมาทำลายตั้งตอนที่ราชอาณาจักรต้าฉู่กำลังวุ่นวายและระสํ่าระสายสิ ตอนนี้พึ่งจะมาบอกว่าจะทำสงคราม เขาพลาดโอกาสที่ดีที่สุดไปแล้วตาแก่คนนั้นคงจะคิดว่าตัวเองเป็นเสด็จตาของข้าจริงๆ คิดว่าช่วยข้าไปครั้งหนึ่งแล้ว ไม่ว่าจะขออะไรมาข้าคงจะยอมให้หมดสินะ? ***!”ทางฝั่งเป่ยเซี่ย องค์จักรพรรดิเป่ยเซี่ยสีพระพักตร์เงียบขรึม นายทหารด้านล่างพระที่นั่งเงียบสนิทไม่ได้กล่าวอะไรออกมา554
จากนั้น นายทหารก็ทูลขึ้นอย่างไม่แน่ใจว่า : “ฝ่าบาททรงตั้งพระทัยจะส่งทหารออกไปรบจริงหรือพ่ะย่ะค่ะ? ก่อนหน้านี้เรามีโอกาสที่ดีและหายากมาก แต่ฝ่าบาททรงไม่ได้ส่งทหารเข้าไปรบ ตอนนี้เกรงว่า…..”ตอนนี้เพิ่งจะมาทำสงค
