อการเวลาแปรผันจนถึงตอนนี้ ขอเพียงแค่เห็นว่าเธอสบายดี เท่านี้ก็เพียงพอแล้วทว่าตั้งแต่วันที่เธอย้ายออกไปจากเรือน ย้ายออกไปจากสวนสระวสันตฤดูความรู้สึกที่สะสมอยู่ในใจก็มีแต่จะเพิ่มขึ้น เพียงแต่ทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งที่จบสิ้นไปแล้วสำหรับคนนอกทั้งสองรู้สึกทอดทอนใจอยู่ชั่วขณะหนึ่งฉินหรูเหลียงเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อนว่า “พระองค์สบายดีก็ดีแล้ว ในที่สุดเขาก็พาท่านออกมาจากที่นั่นจนได้”เฉินเสียนเงียบไปครู่หนึ่งและกล่าวอย่างจริงใจว่า “ฉินหรูเหลียง ขอบคุณนะสำหรับเรื่องเจ้าน่องน้อย”“องค์หญิงไม่จำเป็นต้องกล่าวขอบคุณ” ฉินหรูเหลียงพูดพลางสะบัดชายเสื้อและคุกเข่าลง ชันขาข้างหนึ่งขึ้นและประสานมือคารวะ “ขอองค์หญิงโปรดประทานอนุญาตให้ข้ากระหม่อมออกศึกด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ”เฉินเสียนเงียบไปครู่หนึ่งในขณะที่ทุกคนกำลังรอฟังคำสั่งของเธอเฉินเสียนเข้าใจชัดแจ้งแล้วว่านี่คือเหตุผลที่ซูเจ๋อขอให้เธอรออีกสองวัน แม้ว่าเขาจะสัญญากับเธอ แต่เขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะพาเธอออกศึกตั้งแต่แรก471
ซูเจ๋อเคยกล่าวไว้ว่าฉินหรูเหลียงคือดาบคมแห่งสงครามทั่วสารทิศ ขึ้นอยู่กับว่าท้ายที่สุดแล้วใครจะเป็นผู้ครอบครองฉินหรูเหลียงกล่าวว่า ต่อแต่นี้ไปเขาจะเป็นผู้แหวกโค่นดงหนามที่ขวางหน้าให้เธอ โดยจะไม่บ่นว่าหรือนึกเสียใจภายหลังความรู้สึกนานาประการพรั่งพรูอยู่ในใจเฉินเสียนหลังจากนั้นเธอจึงขมวดคิ้วด้วยสีหน้าจริงจัง เอ่ยเสียงดังฉะฉานว่า “ตกลง ข้าขอแต่งตั้งให้ท่าน
