างด้านหน้าก่อนจะรีบเร่งกลับเมืองหลวง ในขณะที่กองกำลังจากเป่ยเจียงกำลังเร่งรุดเข้ามาถ้าไม่โจมตีสักที่ให้แตกพ่ายและปล่อยให้กองทัพทั้งสองไปรวมกับองครักษ์หลวงที่เมืองหลวง ถึงตอนนั้นจะกลายเป็นอะไรที่รับมือยาก ดังนั้นแม่ทัพโฮ้วจึงวางแผนจะแบ่งกองทัพส่วนหนึ่งอ้อมไปทางเหนือของเมืองหลวงเพื่อสกัดกองทัพจากชายแดนเป่ยเจียง หลังจากทำลายกองทัพเป่ยเจียงได้จึงค่อยหันกลับมาบุกเมืองหลวงจากทางทิศเหนือ461
ส่วนจะให้ใครนำทัพไปสู้กับกองทัพจากชายแดนเป่ยเจียงนั้นเป็นปัญหาที่ยากจะตีให้แตกจำเป็นต้องให้ใครสักคนที่มีทั้งฝีมือและเชื่อใจได้ไปเป็นผู้นำกองทัพ แต่กองกำลังในบังคับบัญชาของแม่ทัพโฮ้วนั้นมีไม่มากและยังไม่พร้อมสำหรับภาระหน้าที่ในครั้งนี้เฉินเสียนกล่าวว่า “ข้าไปเอง”ทันทีที่เอ่ยออกมา แม่ทัพโฮ้วและเหล่าแม่ทัพก็ปฏิเสธอย่างขึงขัง “ไม่ได้!องค์หญิงจะเสด็จนำทัพสู้รบได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ ถ้าให้องค์หญิงเสด็จ คนที่อยากให้องค์หญิงสิ้นพราชนม์คงมีมากจนเหลือคณานับ นั่นจะเป็นอันตรายอย่างยิ่ง!”เฉินเสียนหันไปมองซูเจ๋อและกล่าวว่า “ข้าจะไปกับเขา”แม่ทัพโฮ้วยังคงเป็นกังวลและกล่าวว่า “ในเวลานี้องค์หญิงจะต้องไม่ใช้อารมณ์ในการตัดสินพระทัย เพราะหากเกิดอะไรขึ้น ทุกอย่างจะล้มเหลวทันที!”ซูเจ๋อเอ่ยเรียบๆ ว่า “แม่ทัพโฮ้วพูดถูก ท่านไม่เหมาะที่จะเป็นผู้นำทัพออกศึกรออีกสองวัน ไม่แน่ว่าเมื่อถึงตอนนั้น เราอาจจะมีบุคคลที่เหมาะสม”แม่ทัพโฮ้วเห็น
