ของต้าฉู่
เฉินเสียนนึกขึ้นได้ เธอเลิกคิ้วและกล่าวว่า “ที่แท้ท่านก็ต้องการให้ข้าฆ่าคนที่ร่วมสู้รบด้วยกันมา” เธอเคาะหน้าผากตัวเองอีกครั้ง “อ้า เหมือนข้าจะจำได้แล้วเมื่อคืนแม่ทัพพูดเกี่ยวกับเรื่องที่ซูเจ๋อแอบเข้าไปให้ค่ายทหารเพื่อลอบสังหารกษัตริย์ไหวหนาน”แม่ทัพโฮ้วกล่าว “ข้าเพียงแค่อยากให้องค์หญิงเข้าใจ บุคคลผู้นี้ต้องระมัดระวังพ่ะย่ะค่ะ”ดูออกว่าความคิดของเฉินเสียนไม่สอดคล้องกับแม่ทัพโฮ้ว เธอบอกกับตัวเองว่า “ถึงว่าทำไมข้าถึงสาบานต่อเขา เพราะข้ากลัว กลัวว่าเขาจะหายไปจากชีวิตและสุดท้ายเขาจะหาความปลอดภัยและที่พึ่งไม่ได้จากข้า ถ้าเป็นแบบนี้ สำหรับเขาแล้วมันช่างโหดร้ายเสียเหลือเกิน”สีหน้าของแม่ทัพโฮ้วยิ่งกังวลและเคร่งเครียดกว่าเดิมเฉินเสียนกล่าว “เข้าปกป้องข้าจนมาถึงวันนี้ ทำให้ข้าได้รับแรงสนับสนุนจากผู้คนมากมาย แต่สุดท้ายข้ากลับต้องทิ้งเขาเพื่อปกป้องเรื่องใหญ่ของอาณาจักรพูดแล้วก็เจ็บปวดอยู่เหมือนกัน”เฉินเสียนมองไปที่แม่ทัพโฮ้ว และกล่าวว่า “ท่านคิดว่าข้าสนใจเรื่องอำนาจพวกนี้หรือ? นั่นเป็นเพราะซูเจ๋อมอบหมายมาให้ข้า เพราะฉะนั้นข้าจึงต้องยอมรับมัน”“แม่ทัพโฮ้ว เรื่องการบริหารอำนาจไม่ใช่เป็นเรื่องของคนเพียงคนเดียว แต่เป็นเรื่องของคนหลาย ๆ คนที่พยายามปกป้องและรักษามันเอาไว้ นั่นไม่ใช่เป็น427
สิ่งของหรือเรื่องส่วนตัวขององค์จักรพรรดิหรือราชวงศ์เพียงอย่างเดียว ราชวงศ์บางครั้งก็ไม่สามารถทำตามใจของตั
