ี้ “ซูเจ๋อ ท่านจะไปไหน?”ซูเจ๋อกล่าว “หากข้าไม่ไป เกรงว่าแม่ทัพโฮ้วจะยืนอยู่ด้านนอกครึ่งคืน”เฉินเสียนกล่าว “หากท่านออกไปแล้ว ไม่กลัวข้าคิดถึงท่านทั้งคืนหรือไร? ไม่ต้องไป อยู่เป็นเพื่อนข้า”ซูเจ๋อยกคิ้วขึ้น กล่าวว่า “งั้นก็ปล่อยให้แม่ทัพโฮ้วยืนครึ่งคืนเถอะ”ซูเจ๋อก้มตัวนอนบนเตียงของเธอ เฉินเสียนก็ขยับกายเข้าใกล้แล้วอยู่ในอ้อมแขนของเขา คล้ายกับตอนอยู่ในค่ายทหารทุกคืน เธอนอนอยู่ในอ้อมแขนของเขาชอบใช้มือจับเสื้อผ้าเขาถูเล่นครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างไม่เบื่อหน่ายเฉินเสียนทำอย่างนี้ติดเป็นนิสัยเสียแล้ว เกรงว่าวันข้างหน้าก็คงเลิกไม่ได้แล้วซูเจ๋อกอดคนในอ้อมแขนอย่างแนบแน่น กล่าวว่า “คำพูดของท่านแม่ทัพโฮ้วในคืนนี้ ท่านเคยคิดไหมว่าเขามีวัตถุประสงค์อะไร?”เฉินเสียนทำเสียงนกนางแอ่นร้อง “เขาคงอยากให้ข้ารู้ธาตุแท้ของท่าน”ซูเจ๋อหัวเราะเลือนราง กล่าวว่า “เมื่อก่อนไม่มีอะไร แต่ตอนนี้ใกล้จะทำการใหญบรรลุแล้ว จึงเริ่มกังวลใจขึ้นมา วันนี้เขาเห็นข้ากับท่านเดินจูงมือกัน จึงเริ่มไม่สบายใจ ขุนนางราชวงศ์ก่อนก็ต้องรู้สักวันว่า ข้าไม่ได้ไร้พิษไร้ภัยอย่างที่เห็น”417
เฉินเสียนกอดเขาอย่างแน่นหนึบ ความเจ็บปวดแผ่ซ่านออกมาจากกระดูก“อาเสียน หากอนาคตข้างหน้าทุกคนคัดค้านการอยู่ด้วยกันของพวกเราล่ะ” ซูเจ๋อกล่าวด้วยความพินิจพิจารณาเฉินเสียนตัดบทพูดเสียงเบา “ข้าสนใจความคิดเห็นของทุกคนไม่ได้ ข้าสนใจแต่ตัวเอง ผู้ชายของข้า คนอื่นห้าม
