ี่ยั่วข้าได้ แต่ข้ายั่วท่านไม่ได้หรืออย่างไร” พูดจบเธอก็โลมเลียมและแทะเล็มที่ลำคอของเขาอย่างอ้อยอิ่ง192
“ปีศาจ…” ซูเจ๋อสูดลมหายใจและรั้งเอวของเฉินเสียนซึ่งอยู่ใต้นํ้าเข้าหาตัว “ใครเป็นปีศาจกันแน่? ท่านอาจจะยังไม่รู้ ในสถานการณ์เช่นนี้ ข้ายังมีสิ่งที่สงวนและเก็บงำเอาไว้ ซึ่งเป็นสิ่งที่ยากมาก”เขายังคงหัวเราะอย่างแผ่วเบา “ท่านไม่รู้จริงๆ ก็ไม่เป็นไร ตอนนี้ข้าจะทำให้ท่านได้รู้เอง”ซูเจ๋อพาเธอขึ้นฝั่ง เสียงนํ้าใสดังกังวาน และเขาก็ดุร้ายยิ่งกว่าตอนที่อยู่ในห้องตอนที่อยู่ในอาราม ซูเจ๋อพยายามยับยั้งอย่างเต็มที่เพราะเกรงว่าจะทำเสียงดังไปจนถึงนอกลานซึ่งอวี้เยี่ยนกำลังหลับสนิท แต่ตอนนี้ ที่บ่อนํ้าพุแห่งนี้ บนผืนนํ้าที่กว้างใหญ่ มีเพียงแค่เขาและเธอเท่านั้นนํ้าพุร้อนดูเหมือนจะไหล่ย้อนเข้าไปในร่างกายของเฉินเสียน ชะล้างไปทั่วสรรพางค์กายและทุกเส้นประสาทของเธอ เหลือไว้เพียงแค่ลมหายใจของซูเจ๋อและรอยประทับอันเร่าร้อนที่เขาฝากเอาไว้เมื่อพายุหิมะสงบลง เฉินเสียนจึงเงยหน้าขึ้นมองดูท้องฟ้าที่อ้างว้างในยามราตรี และเหมือนจะเห็นดวงดาวพราวแสงระยิบระยับอยู่ไม่กี่ดวงงดงามเหลือเกินเธอโอบศีรษะของเขาไว้ ผมที่สยายราวกับสาหร่ายเกี่ยวพันอยู่ตามซอกนิ้วของเธอ เธอเอ่ยอย่างเต็มตื้นในอารมณ์ว่า “ซูเจ๋อ ท่านคิดว่าการรักใครสักคนมันรู้สึกอย่างไรหรือ”“รู้แค่ว่ากลัวว่าจะทำร้ายเธอ และอดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนวิธีทรมานเธอ”“ส่วนข้ารู้สึ
