ามรักทั้งหมดที่มีให้แก่ผู้ชายที่รักเธอสุดหัวใจคนนี้สติของเฉินเสียนพร่าเลือนและรู้สึกได้ว่าเขาจูบลงมาที่หางตาของเธอ เธอปล่อยให้ตัวเองถลำลึกเข้าไปในความอ่อนโยนของเขา ไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เธอก็ยังกลั้นน้ำตาแห่งความตื้นตันเอาไว้ไม่อยู่เธอคิดว่าต่อไปนี้จะไม่มีเหตุผลใดๆ มาพรากเธอกับเขาออกจากกันได้อีกแล้วจวบจนกระทั่งเธอสิ้นลมหายใจลมหนาวภายนอกยังคงหนาวเหน็บ ทว่าภายในห้องกลับอบอุ่นและงดงามซูเจ๋อคือทะเลอันกว้างใหญ่ของเธอ เธอคือเรือลำน้อยที่ลอยขึ้นๆ ลงๆ อยู่ในกระแสคลื่นอันปันปั่วนของเขา ดูเหมือนแขนขาและองคาพยพของร่างกายกำลังถูกเขาหักจนแหลกสลายออกเป็นชิ้นๆเส้นผมสีดำยาวของเฉินเสียนซึ่งแผ่สยายอยู่บนหมอนเกี่ยวพันอยู่กับเส้นผมของซูเจ๋อ และในแววตาที่สับสนของเธอก็สะท้อนไปด้วยภาพเงาของเขาไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน โลกภายนอกกลับเข้าสู่ความเงียบสงัดซูเจ๋อประคองศีรษะของเฉินเสียนและจูบเธออย่างลึกซึ้ง เขายังคงสำรวจลึกลงไปในร่างกายของเธออย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งสัมผัสได้ถึงร่างกายที่สั่นเทาและสายน้ำแห่งฤดูใบไม้ผลิของเธอ มีเสียงครางต่ำอย่างยั่วเย้า เขาขบที่ใบหูของเธอและถามว่า “ยังทนไหวไหม”177
เพื่อแลกกับคำตอบ เฉินเสียนโน้มคอของเขาลงมาและกอดเขาไว้ด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีซูเจ๋อไม่เกรงใจอีกต่อไป เขาใช้แขนข้างหนึ่งรวบเอวของเธอขึ้นมาและพุ่งเข้าไปจนลึก เฉินเสียนเผยอปาก ทว่าไม่มีโอกาสแม้แต่จะหายใจเพราะซูเจ๋อ
