ที่เหลือก็เพียงแค่ระบายความโกรธใส่เฉินเสียนองค์จักรพรรดิได้ยินข่าวที่สมเด็จพระราชชนนีจะสานต่อความปรารถนาของพระสนมฉีให้สำเร็จ การสิ้นพราชนม์ของพระสนมฉีไม่ได้จัดงานพิธีใหญ่โต อีกทั้งทูตของเปั่ยเซี่ยก็เพิ่งจะเดินทางออกจากเมืองหลวง และยังฆ่าเฉินเสียนสองคนแม่ลูกไม่ได้สมเด็จพระราชชนนีได้ยินมาว่า เปั่ยเซี่ยได้นำความเป็นความตายของเฉินเสียนนั้นมาเป็นเครื่องมือต่อรองกับต้าฉู่ ในตอนนี้ยังไม่สามารถฆ่าได้ และนี่เป็นเหตุผลที่องค์จักรพรรดิให้เธอเข้าไปประทับอยู่ที่พระตำหนักไท่เหอแต่ต่อให้เป็นเช่นนั้น ก็ไม่สมควรปล่อยเธอไว้ในวังหลวงดังนั้นสมเด็จพระราชชนนีได้เชิญมหาปุโรหิตมาสอบถาม “ครั้งก่อนที่ท่านมหาปุโรหิตกล่าวถึงสิ่งดุร้าย ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าสิ่งดุร้ายนั่นคืออะไร หากไม่สามารถกำจัดได้ ควรจะทำเช่นไร? ข้าคิดว่าเป็นเพราะนางที่ทำให้ดวงวิญญาณของพระสนมฉียังไม่ไปไหน”“อมิตตาพุทธ พระพุทธเจ้าไม่ทรงฆ่าชีวิต ดังที่อาตมากล่าวไว้คราวที่แล้ว การท่องบทสวดพระคัมภีร์เจ็ดวันเจ็ดคืนสามารถดับทุกข์ให้กับดวงวิญญาณผู้ตายได้การสารภาพผิดต่อหน้าพระพุทธเจ้าจะสามารถแก้ไขความคับข้องใจอันชั่วร้ายได้ดังนั้น ผู้ตายจะได้พักผ่อนอย่างสงบสุขและไปสู่ความสุขก่อนเวลาอันควร”สมเด็จพระราชชนนีตรัส “ท่านมหาปุโรหิตหมายถึง ให้นางไปสารภาพผิดต่อหน้าพระพุทธเจ้าที่อุโบสถ?”131
“เพื่อจะเข้าใจสิ่งต่าง ๆ ใครเป็นคนผูกก็ต้องเป็นคนแก้ อมิตตาพุทธ ”สมเด็จพ
