ีเปรียบเสมือนหงส์ มีพลังของมังกรและหงส์คอยปกปั้องและปราบปราม ทำให้ผีตัวเล็กตัวน้อยไม่เข้าใกล้”สมเด็จพระราชชนนีเชื่อในเรื่องนี้อย่างไม่มีข้อสงสัย126
ในที่สุดเมื่อผ่านมาที่พระตำหนักไท่เหอ มหาปุโรหิตหันไปเห็นฝูงจระเข้ในน้ำจึงหยุดชะงักลง และส่ายหัวถอนหายใจสมเด็จพระราชชนนีตรัสถามทำไมถึงถอนหายใจมหาปุโรหิตกล่าว จระเข้เป็นสัตว์กินเนื้อ มีลักษณะนิสัยดุร้าย แต่ตอนนี้พวกมันกลับดูเชื่องและเชื่อฟัง ต้องมีบางอย่างที่ดุร้ายกว่านี้เป็นแน่สมเด็จพระราชชนนีตกใจ และตรัสถาม “ท่านมหาปุโรหิตหมายความว่าอย่างไร?”ในขณะนั้นเฉินเสียนกำลังพาเจ้าน่องน้อยออกมาเดินเล่นที่หน้าพระตำหนักไท่เหอ เฉินเสียนรู้ก่อนหน้านี้แล้วแล้วจะมีมหาปุโรหิตเข้ามาในวังหลวง ได้ยินว่าเข้ามาทำพิธีกรรมให้พระสนมฉี ในตอนนี้ก็ได้ยินเสียงมหาปุโรหิตที่อยู่ฝังตรงข้ามตามที่ได้ยินมา เฉินเสียนจึงตะโกนออกมาว่า “ท่านมหาปุโรหิต ท่านพูดมั่วอะไรของท่าน? ใครกันที่เป็นสิ่งดุร้าย?”มหาปุโรหิตที่ยืนอยู่ฝังตรงข้ามกล่าว “อมิตตาพุทธ โยมมีความชั่วร้ายที่ลึกล้ำมาก อาตมาแนะนำให้โยมสงบจิตสงบใจลง หากเป็นไปได้ให้ท่องบทสวดพระคัมภีร์ เพื่อดับทุกข์ให้กับดวงวิญญาณ ก็นับเป็นบุญอีกประการหนึ่ง”เฉินเสียนพูดอย่างตรงไปตรงมา “คนโกหกหลอกลวง พูดจาไร้สาระ!”สมเด็จพระราชชนนีฟังแล้วรู้สึกสับสนไปหมด ราวกับว่ากำลังเข้าใจประเด็นสำคัญบางอย่าง แต่แล้วก็คลุมเครือเฉินเสียนไม่สนใจ จูงมือเจ
