ล่นอยู่บนไหล่ของซูเจ๋อและผมที่ดำเงาราวกับหมึกหลังจากที่ท่านอ๋องเปั่ยเซี่ยกลับมาที่ห้อง นึกถึงซูเจ๋อขึ้นมา ในใจคิดอย่างละเอียดซ้ำๆ มือไขว้หลังเดินเตร่อยู่ในห้อง กล่าวพึมพำกับตัวเองว่า “เหมือนเหมือนมากจริงๆ”ผู้ติดตามของเขาเข้ามาในห้อง กล่าวขึ้นว่า “ท่านอ๋อง องค์หญิงจิ้งเสียนกับใต้เท้าท่านนั้นได้แยกกันกลับไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ และองค์ชายหกก็ได้กลับห้องแล้ว”ท่านอ๋องของเปั่ยเซี่ยหันศีรษะกลับมา กล่าวอย่างพิจารณาว่า “พรุ่งนี้ออกเดินทางกลับเปั่ยเซี่ย เจ้าทิ้งคนไว้ที่นี่สองคน สอบถามเรื่องราวทั้งชีวิตของซูเจ๋อคนนั้นอย่างละเอียดแทนข้าที ดูว่าแท้ที่จริงแล้วเขามีเบื้องหลังความเป็นมาอย่างไร ยังมีอีกหากว่าเขามีความต้องการอะไร สามารถฟังเขาได้แล้วส่งคนออกไป รายงานข้าให้ทันกาล”วันนี้ท่านอ๋องเปั่ยเซี่ยเชื้อเชิญเฉินเสียนมา เดิมอย่างจะดูอย่างละเอียด ครั้งก่อนที่งานเลี้ยงพระราชวังพูดได้ไม่กี่ประโยคเองหลายปีที่ผ่านมานี้ ลูกสาวของนางโตเช่นนี้แล้ว รูปร่างลักษณะหน้าตานั่นสามารถมองเห็นสหายเก่าในอดีตได้อย่างเลือนรางท่านอ๋องของเปั่ยเซี่ยคิดไม่ถึง วันนี้ซูเจ๋อก็มา ซูเจ๋อเป็นผู้ที่องค์ชายหกของเย่เหลียงเชื้อเชิญมาเป็นการส่วนตัว ไม่ได้พูดบอกกล่าวขึ้นมาเลยตอนงานเลี้ยงไม่ได้มองอย่างละเอียดเหมือนกับเฉินเสียนเช่นกัน ค่ำคืนนี้มองในระห่างที่ใกล้ คิดไม่ถึงเลยว่าท่านอ๋องของเปั่ยเซี่ยจะมีความรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาอย่างแปลกประหลาด1
