17
ไม่รู้นี่นับวับว่าเป็นเรื่องบังเอิญที่ได้รับมาหรือไม่องค์จักรพรรดิสั่งทหารอารักขาหนึ่งขบวนไปเฝั้าติดตามเฉินเสียนอย่างใกล้ชิดเหตุใดตอนสุดท้ายเฉินเสียนกลับมาแล้ว แต่ทว่าทหารอารักขาชุดนั้นยังไม่กลับมาพอถามถึงได้รู้ คิดไม่ถึงว่าแต่ละคนเมาคอพับอยู่ที่พระตำหนักรับรองวันต่อมาหลังจากที่ทหารอารักขากลับมา องค์จักรพรรดิถามว่าเมื่อคืนนี้เฉินเสียนกับทูตสองเมืองคุยสิ่งใดทำสิ่งใดกันบ้าง ผลสรุปถามสิ่งใดก็ไม่รู้เรื่องเลยเปั่ยเซี่ยได้รับการยืนยันอย่างแน่ชัดว่าองค์หญิงจิ้งเสียนปลอดภัยดี เย่เหลียงก็ได้รับการยืนยันว่าทูตที่มาเจรจาสันติภาพปลอดภัยดี ทูตทั้งสองเมืองก็ได้เดินทางออกจากต้าฉู่ ก่อนจะเดินทางได้กล่าวลาและเพิ่มกดดันองค์จักรพรรดิต้าฉู่ด้วยหากชีวิตขององค์หญิงจิ้งเสียนมีทุกข์ภัยไร้ความสุขและเกิดอันตราย ชายแดนเปั่ยเซี่ยกับต้าฉู่จะต้องไม่สงบสุขอย่างแน่นอน และทูตที่เจรจาสันติภาพต้าฉู่กับเย่เหลียงหากชีวิตมีทุกข์ภัยไร้ความสุขและเกิดอันตราย หนังสือสัญญาเจรจาสันติภาพของต้าฉู่กับเย่เหลียงถือเป็นโมฆะเพียงแค่ชีวิตอันจิ๊บจ๊อยกระจอกของคนสองคน สำหรับองค์จักรพรรดิแล้ว จะสำคัญอย่างอำนาจและราชบัลลังก์ของพระองค์ที่ไหนกันล่ะ แม้พระองค์แทบอยากจะให้พวกเขาตาย แต่สุดท้ายก็จำใจต้องรับข้อจำกัดเก็บชีวิตพวกเขาไว้พระองค์ทำให้พวกเขาสองคนทำได้เพียงเคลื่อนไหวอยู่รอบกาย ทำให้ชาตินี้พวกเขาออกไปไม่ได้ พระองค์ต้องการทำให้ตลอดชีว
