ลย ข้าพูดแล้วอย่างไร”จิตใต้สำนึกของเฉินเสียนดึงออกมาจากมือเขา แล้วกล่าวว่า “พระตำหนักรับรองก็กำลังได้จังหวะเลย ข้าอยากตีเขามานานมากแล้ว เขาคิดว่าข้าไม่กล้าตีเขา”เฉินเสียนลุกขึ้นยืน ทันใดนั้นซูเจ๋อกุมมือเธอไว้ได้ กล่าวขึ้นว่า “คืนนี้ไม่ควรดื่มเหล้า”เฉินเสียนหายใจเข้า เห็นชัดเจนว่าเธอชอบที่เขาจูงมือชอบมากเหลือเกิน แต่เธอจะรับมันอย่างสบายใจไร้การกังวลได้อย่างไรเกิดเหตุการณ์เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ค่ำคืนที่ยาวนานความฝันมากมาย เป็นตามความจริงไร้ความปลอมวันที่ออกจากงานเลี้ยงพระราชวังตอนเย็นได้ใกล้ชิดสนิทสนมกันอยู่ในโรงเรียนไท่นั้น ก็เพิ่งจะผ่านไปได้ไม่กี่วันเธอต้องการเวลามาสงบจิตสงบใจ มาคิดให้กระจ่างว่าควรจะเข้าใจซูเจ๋ออย่างไร เธอไม่อยากจะตัดแล้วผลักเขาออกไปอย่างเหี้ยมโหด แต่เธอก็ไร้หนทางที่จะเข้าใกล้ชิดเหมือนอย่างก่อนหน้าแล้วเฉินเสียนกล่าวว่า “ท่านอย่ายุ่งกับข้าได้หรือไม่ ให้ข้าตีเขา”ซูเจ๋อปล่อยมือ แล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นท่านตีเถิดนะ”องค์ชายหกยังลำพองใจเป็นอย่างมาก คิดไม่ถึงว่าเฉินเสียนจะมาคว้าที่ปกเสื้อของเขาแน่นแล้วก็ลากออกไปองค์ชายหกทอดถอนหายใจออกมา กล่าวว่า “องค์หญิงจิ้งเสียน ใช้กำลังทุบตีไม่ดีเลย…….”107
เฉินเสียนยกมือขึ้นแล้วนำเขาทิ้งออกนอกประตู เดินไปทีละก้าวๆ คว้าองค์ชายหกขึ้นตีจนได้รับบาดเจ็บภายนอกองค์ชายหกเห็นเฉินเสียนเอาจริง ร้องเสียงดังโวยวาย ทั้งสองคนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่ในหิมะ ราวก
