ันขึ้นมาได้โดยไม่ต้องใช้แรงและความพยายามมากนักเฉินเสียนพูดขณะที่กำลังดึงเชือกไว้ “เมื่อสัตว์กินเนื้ออย่างจระเข้ เมื่อกัดเหยื่อได้มันก็ยากที่จะปล่อยไป”ไม่นาน จระเข้ก็ถูกดึงขึ้นฝัง พฤติกรรมที่อันตรายเช่นนี้ หากให้คนในวังใครสักคนเห็นเข้า คงต้องร้องไห้หาพ่อหาแม่กันแน่ ๆปากของจระเข้ถูกล็อกไว้ ไม่สามารถเปิดได้ และมันกำลังนอนเปียกอยู่บนพื้นเจ้าน่องน้อยเคยให้อาหารพวกมันเป็นเวลานานก็ไม่รู้สึกกลัว กลับยื่นมือออกไปเพื่อลูบไปที่ลำตัวขรุขระบนผิวหนังของมันและเป็นเพราะจระเข้ตัวนี้ไม่ได้มีจิตใจที่ระมัดระวังสองแม่ลูกคู่นี้ จึงทำให้เฉินเสียนจัดการมันได้อย่างง่ายเฉินเสียนกล่าว “มัดมันไว้แบบนี้ก่อน รอให้พรุ่งนี้ใช้งานมันเสร็จค่อยปล่อยมันกลับไปที่เดิม”ด้วยเหตุนี้เฉินเสียนจึงลากจระเข้ตัวนี้กลับเข้าไปที่ห้อง และใช้อ่างขังมันเอาไว้339
ในอ่างใส่น้ำอุ่น ๆ เอาไว้ เพื่อไม่ให้มันไม่รู้สึกหนาวเย็นไม่ง่ายเลยที่เจ้าน่องน้อยจะได้ใกล้ชิดมันขนาดนี้ เขาจึงไม่รู้สึกง่วง และคอยเฝั้าดูอยู่ข้างอ่างแต่ดูเหมือนจระเข้นั้นพยายามสะบัดหางใส่เขา ราวกับว่ากำลังโกรธเขาเวลาเช้า ณ ตำหนักของพระสนมฉี นางกำนัลกำลังผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าและล้างหน้าให้องค์ชายห้า และจัดชุดอย่างเป็นระเบียบระหว่างรับประทานอาหารเช้า พระสนมฉีตรัสกับองค์ชายห้า “วันนี้เสด็จพ่อต้องการให้พวกเจ้าทุกคนจำเป็นต้องไปโรงเรียนไท่ คนอื่นจะรู้สึกประหม่า แต่เจ้าจะประหม่าไม่
