ได้ เจ้าจะต้องเดินนำหน้าทุกคน เข้าใจไหม?”ปกติองค์ชายห้ามักจะกระตือรือร้นที่จะแข่งขัน แต่เขายังรู้สึกขี้ขลาดที่ต้องเผชิญกับเรื่องแบบนี้ เขากล่าวว่า “แต่ว่าในน้ำนั้นมีจระเข้…”พระสนมฉีตรัส “จระเข้เหล่านั้นถูกขังเอาไว้ และมันก็ไม่คลานขึ้นมาบนฝังตอนที่เจ้าเดินผ่านก็ไม่ต้องหันไปมองมันก็ได้แล้ว คนเก่งของแม่ ตอนนี้องค์ชายใหญ่ปราชวรอยู่ เป็นจังหวะดีที่เจ้าจะได้แสดงผลงาน ห้ามทำให้เสด็จพ่อผิดหวังเป็นอันขาด! ไม่อย่างงั้นเสด็จพ่อก็จะไม่รักเจ้า”แน่นอนว่าองค์ชายห้าคาดหวังความรักความชอบจากองค์จักรพรรดิ เลยพยักหน้าเขาคิดว่า ปิดตากัดฟันไว้และวิ่งผ่านไปเมื่อต้องผ่านพระตำหนักไท่เหอก็คงไม่มีอะไรแล้ว เขาจะต้องเป็นผู้ที่กล้าหาญที่สุดในบรรดาองค์หญิงองค์ชายทั้งหลาย340
ในตอนเช้า องค์หญิงและองค์ชายต่างก็ไม่กล้าก้าวไปข้างหน้า มีเพียงองค์ชายห้าที่เดินนำทุกคนอยู่ข้างหน้าในขณะที่กำลังเดินผ่านฝังตรงข้ามพระตำหนักไท่เหอ องค์ชายห้ากลัวมาก ไม่กล้ามองไปบริเวณริมน้ำ เขาจึงหันศีรษะไปอีกข้างหนึ่งแล้วเดินไปข้างหน้าเขาไม่ได้มองตรงไปข้างหน้า และทันใดนั้นก็มีเสียงอุทานจากนางกำนัลที่อยู่ข้างหลังเขา ตะโกนว่า “องค์ชายห้าระวัง! มีจระเข้!”ข้างหลังเขาโกลาหลอลหม่าน ตะโกนว่า “จระเข้คลานออกมาแล้ว! จระเข้คลานออกมาแล้ว!”เมื่อองค์ชายห้าตอบสนองต่อสิ่งที่ได้ยิน เขาก็หยุดมองและเห็นจระเข้ตัวหนึ่งกำลังคลานจากสะพานไม้เล็ก ๆ มายังฝังตรงข้าม
