็เป็นได้”ซูเจ๋อยืนอยู่ข้างหน้าต่าง ถือม้วนหนังสืออยู่ในมือ และเมื่อเขาได้ยินเสียงกระซิบกระซาบใต้ต้นหวู่ถง เขาก็หันศีรษะทันที หลังจากนั้นเขาก็มองเห็นว่าคนที่นั่งอยู่ใต้ต้นหวู่ถงคือเจ้าน่องน้อยเสี่ยวเฮอทั้งกลัวและตกใจ กล่าวด้วยเสียงเบา “แย่แล้ว ถูกจับได้แล้ว เขาจะไล่พวกเราออกไปไหม?”ซูเจ๋อหรี่ตาลง เจ้าน่องน้อยก็หรี่ตาลง กะพริบตาซ้ายและขวา การแสดงออกซ้อนทับกันอย่างน่าประหลาดใจหลังจากนั้นซูเจ๋อทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้สอนหนังสือต่อไปเสี่ยวเฮอกล่าว “ใต้เท้ามองเห็นพวกเราแล้ว แต่กลับทำเป็นมองไม่เห็น หรือเขาเห็นว่าเจ้ามีสติปัญญาเฉลียวฉลาด เลยไม่ต้องการไล่พวกเราออกไป?”เจ้าน่องน้อยเอียงสายตาไปมา และมองไปที่เธอ ราวกับจะบอกว่า เหตุผลที่ทำให้เขามองเห็นก็เพราะเจ้าพูดมากเกินไปเสี่ยวเฮอตกตะลึงอีกครั้ง “ท่านชายน้อย ท่านกำลังรังเกียจบ่าวหรือเพคะ?”319
เจอหน้ากันครั้งแรกจะรู้สึกแปลกหน้า แต่พอเจอกันครั้งที่สองก็จะเกิดความคุ้นเคย ต่อไปเสี่ยวเหอจะเป็นคนพาเจ้าน่องน้อยมาโรงเรียนทุกวัน องค์หญิงและองค์ชายในห้องเรียนต่างก็เห็นเขาแล้วในเมื่อปรากฏตัวแล้ว เจ้าน่องน้อยก็ไม่ต้องนั่งอยู่ที่รากของต้นหวู่ถงอีกแล้วเขาเดินไปนั่งที่ธรณีประตูห้องเรียนอย่างเงียบ ๆองค์หญิงน้อยที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะชี้ไปที่เจ้าน่องน้อย ถามไปที่คนที่ไม่คุ้นหน้า“คนตัวเล็กคนนั้นคือใครกัน?”องค์ชายที่โตขึ้นมาหน่อยหัวเราะและกล่าว “ไม่ได้เป็นพี่น้องกับพวก
