ยงแค่ยกคิ้วใส่เสี่ยวเฮอที่กำลังไม่พอใจและกล่าวว่า “คำพูดของเด็กเจ้าจะเก็บไปคิดแค้นเขาอีกหรือ”หากองค์ชายมีพ่อคอยสั่งคอยสอน ก็คงไม่ต้องไปเรียนที่โรงเรียนไท่และเชิญอาจารย์มาสอนโดยเฉพาะหรอกและอีกอย่าง ใครบอกว่าเจ้าน่องน้อยไม่มีพ่อคอยสั่งสอน ไปโรงเรียนไท่ก็เพื่อไปหาพ่อในอนาคตของเขาสอนไงเสี่ยวเฮออยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็หยุดไว้ จากนั้นเธอก็เก็บกั้นไว้และพูดอย่างเฉื่อยชา “บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”เฉินเสียนมองดูท่าทางของเธอและกล่าวว่า “มีอะไรจะพูดก็พูดออกมา อย่าเก็บไว้ในใจจะไม่สบายใจเอา”“บ่าวเกรงว่าถ้าพูดไป จะทำให้องค์หญิงไม่สบายใจ”“เจ้าพูดออกมาขนาดนี้แล้ว ยังจะกลืนเข้าไปอีก ไม่กลัวว่าข้าจะไม่สบายใจหรือยังไง?”321
เสี่ยวเฮอกล่าว “ก่อนหน้านี้เมื่อเจ้าชายน้อยอยู่ในวัง บ่าวเป็นคนปรนนิบัติดูแลรับใช้ บ่าวดูแลรับใช้เขาเป็นเวลานานที่สุด เมื่อเขาเข้าไปในวังครั้งแรก เขาได้ไปอาศัยอยู่กับองค์ชายห้าเป็นการชั่วคราว ตอนนี้คำพูดเหล่านี้ออกมาจากปากองค์ชายห้า ถือว่าเบามากเพคะ”เฉินเสียนมีท่าทางที่เย็นชา “พูดต่อไป” เธอจำได้ แรกเริ่มตอนที่เจ้าน่องน้อยเข้าวังไปใหม่ ๆ เขาไปพักอาศัยอยู่กับองค์ชายสักคนในในวังเสี่ยวเฮอกล่าว “องค์หญิงไม่ได้อยู่ในวังเป็นเวลานาน ก็เลยไม่ได้เห็น พวกนายภายในวังต่างก็กลั่นแกล้งท่านชายน้อยเพื่อเป็นการฆ่าเวลา ท่านชายน้อยมักจะเงียบ ๆ ไม่ตอบโต้ ไม่ร้องไห้ ถูกรังแกบ่อย ๆ เมื่อตอนที่องค์ชายห้าแล
