ะท่านชายน้อยอยู่ด้วยกัน ตอนเจอหน้ากันก็มักมาหยิกแก้มและตบหัวเขา และบ่อยครั้งก็ชอบเยาะเย้ย บางครั้งแก้มของท่านชายน้อยก็เป็นรอยนิ้วมือแดงไปหลายวันไม่หาย”เฉินเสียนจ้องไปที่เธอและกล่าว “มีเรื่องแบบนี้ เมื่อก่อนไม่เห็นเจ้าเล่าให้ฟัง”เสี่ยวเฮอตาแดงก่ำ กล่าวว่า “หลังจากนั้นท่านชายน้อยเจ็บปั่วย องค์ชายห้าและพระสนมฉีแม่ของเขารังเกียจท่านชายน้อย กลัวว่าจะติดโรค เลยทำให้ท่านชายน้อยถูกย้ายออกมา หลังจากนั้นก็มีโอกาสน้อยมากที่จะได้พบเจอหน้ากันสถานการณ์ก็เลยดีขึ้น บ่าวคิดว่า ไม่สามารถทำอะไรนายและบ่าวพวกนั้นได้ เลยไม่ได้ติดใจอะไร แต่มาวันนี้องค์ชายห้ากลับมารังแกท่านชายน้อยอีกครั้ง ทำให้บ่าวนึกถึงเรื่องในอดีต”อวี้เยี่ยนได้ยินแล้วรู้สึกโกรธ กล่าวว่า “ช่างน่าโมโหนัก! เสี่ยวเฮอเจ้าก็เหมือนกัน ทำไมเพิ่งจะพูดออกมาวันนี้!”322
พวกเธอต่างก็เลี้ยงดูเจ้าน่องน้อยด้วยความทะนุถนอมเป็นอย่างดี จะปล่อยให้คนอื่นมารังแกได้อย่างไรแม่นมซุยกล่าว “อวี้เยี่ยนอย่าเพิ่งรีบร้อนไป เสี่ยวเฮอพูดถูก องค์หญิงไม่ได้อยู่ในวัง ก็ทำได้เพียงแค่เก็บอารมณ์ความรู้สึกไว้ ไม่มีใครปกปั้องเจ้าน่องน้อย หากเสี่ยวเฮอยิ่งปกปั้องเขา ก็ยิ่งทำให้คนพวกนั้นยิ่งเพิ่มความรุนแรง”เฉินเสียนกอดเจ้าน่องน้อยเอาไว้ในอ้อมแขน มือของเธอค่อย ๆ ลูบไปที่ใบหน้าน้อย ๆ อย่างเบามือ แล้วถามด้วยเสียงที่นุ่มนวลว่า “องค์ชายห้าตบหัวลูก หยิบแก้มลูก? เขาทำแรงมากเลยใช่ไหม?”เจ
