่? เมื่อคิดได้ดังนี้ ฉินหรูเหลียงจึงย้ายเตาถ่านวางไว้ข้างทาง เพื่อให้ความอ่นแก่ทั้งสองคนซูเจ๋อยื่นมือออกจากห้องคุมขังแล้วจับสิ่งของที่รองเตาถ่านไว้เบาๆเฉินเสียนมองตามจึงเห็นอะไรบางอย่าง กล่าวอย่างตกตะลึงว่า “สองอันนี้ไม่ใช่หุ่นกระบอกในเรือนท่านหรอกหรือ?”ซูเจ๋อหัวเราะ กล่าวอย่างขี้เกียจว่า “ท่านเห็นแล้วจะแอบขโมยพวกมันกลับไปหรือไม่?”เฉินเสียนลุกขึ้นไปยังริมทางเดินแล้วยื่นมือไปยกเตาถ่าน ซูเจ๋อเห็นจึงกล่าวเตือนว่า “อาเสียน อย่าใช้มือ ระวังร้อน”ฉินหรูเหลียงเดินมาสองก้าวก็ถึง ก่อนจะดึงเฉินเสียนออกมา กล่าวว่า “อันนี้เป็นเตาหลอมโลหะ ท่านอยากเจ็บตัวหรือไง? หลีกไป”ฉินหรูเหลียงใช้ปลายเสื้อตัวเองห้มรอบเตาแล้วก็ยกขึ้นมา ไม่ทันไรเฉินเสียนก็เอาห่นกระบอกที่ยังอ่นและมีรอยไหม้อยู่มาครอบครองสำเร็จเฉินเสียนถาม “พวกมันอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”ซูเจ๋อกล่าว “สมบัติในเรือนของข้าคงเหลือเพียงห่นกระบอกคู่นี้แล้ว ข้าฝากพวกมันไว้กับท่านด้วย ห่นกระบอกนี้แทนความรักระหว่างท่านกับข้า”164
เฉินเสียนเข้าใจแล้ว ตอนที่เฮ่อฟังยึดเรือน กระทั่งห่นกระบอกก็ไม่ละเว้นตอนนี้ทิ้งมาเป็นตัวรองเตาถ่านเสียแล้วเธอถือห่นกระบอกอ่นๆไว้พลันกลับไปข้างกายซูเจ๋ออีกครั้ง เม้มปากหัวเราะเสียงเบาว่า “ใครว่าเป็นสิ่งแทนความรักกันเล่า ยามที่ข้าแกะสลักห่นกระบอก ข้ายังไม่ได้ชอบท่านเลย”ปากบอกเช่นนี้แต่สมองของเฉินเสียนกลับระลึกถึงใบเมเปิลที่มี
