สีฉูดฉาดเร่าร้อนบนภูเขานอกเมืองของปีก่อนซึ่งระหว่างอยู่บนภูเขาซูเจ๋อสอนวรยุทธให้เธอ แล้วพาเธอลงเขาไปพักค้างคืนที่เรือนช่างแกะสลักหนึ่งคืนความทรงจำระหว่างเธอกับซูเจ๋อ เมื่อมาย้อนระลึกในยามนี้ มันเปียมไปด้วยความหวานละมุนละไมที่ไม่ทันสังเกตเสียงของซูเจ๋อเบาจนเหมือนไม่มี มีเพียงเฉินเสียนเท่านั้นที่ได้ยิน “แล้วท่านชอบข้าเมื่อใด ตอนที่พบว่าเรือนข้ามีอนุภรรยาสองคน ตอนที่ข้าจูบท่านกลางถนนในวันสิ้นปี ตอนที่ข้าพาท่านไปเที่ยวแม่น้ำหยางชุนในวันไหว้พระจันทร์ ตอนที่กินหมี่ถงซินกับข้า ตอนที่ข้าเข้าไปรักษาท่านในสวนสระวสันตฤดู ตอนที่ข้ามอบขลุ่ยไม้ไผ่ให้ท่าน หรือตอนที่ข้าไปช่วยท่านจากโจรภูเขาในแหล่งกบดานโจร?”ทุกถ้อยคำของซูเจ๋อเกาะกุมอยู่ในหัวใจอันเต้นตึกตักของเฉินเสียนจากถ้อยคำของซูเจ๋อ เฉินเสียนระลึกความทรงจำตลอดทั้งปีก่อน ทุกการพบเจอของเธอกับซูเจ๋อ ทุกฉากทุกตอนล้วนทำให้รู้สึกใจเต้นและสวยงามเสมอ165
สำหรับเรื่องเริ่มชอบเขา รักเขาเมื่อไหร่ เฉินเสียนเองก็บอกไม่ถูก เหมือนจะไม่ได้เจาะจงว่าเรื่องไหนที่ทำให้เธอตกหลุมรักเขา เขาทำให้หัวใจเธอหวั่นไหวทีละนิดทีละหน่อย พอเธอรู้หัวใจของตัวเองอีกที แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่อยากจะเชื่อเฉินเสียนรับรู้ความสุขที่เจืออยู่ในวาจาของเขา จึงกล่าวว่า “ท่านยังไม่รู้หรือท่านล่อให้ข้าถลำลึกถึงเพียงนี้ ท่านขุดหลุมไว้แต่แรกแล้ว รอให้กระโดดลงไป”เธอคลับคล้ายคลับคลาว่าได้ยินซูเจ๋อหัวเ
