อยจึงถามว่า “วันนี้แม่ทัพมีการ……ทำให้องค์หญิงลำบากใจหรือไม่เพคะ?”เฉินเสียนหน้านิ่งพูดว่า “แค่กัดเท่านั้น ไม่มีอะไร”หยุดไปสักพัก เฉินเสียนก็พูดขึ้นอีกว่า “เรื่องนี้เจ้ารู้แค่คนเดียวพอ ไม่ต้องไปบอกเขา”แม่นมซุยพูด “องค์หญิงไม่ให้บ่าวพูด บ่าวก็จะไม่พูดออกไปแม้แต่คำเดียว”ดูเหมือนว่าจะมีความผิดมากกว่านี้ แนวนอนแนวตั้งก็ไม่ถูกทั้งหมด เฉินเสียนอยู่ในอารมณ์ที่แย่มากวันนี้นอนอยู่บนเตียงในตอนกลางคืน แต่ในหัวใจยังคงทุกข์ทรมานมากนางคิดถึงเพียงซูเจ๋อ เพียงแค่อยากนำทุกอย่างที่นางมีให้กับซูเจ๋อไม่ต้องการให้ใครมาแตะต้องอวี้เยี่ยนอารมณ์ก็แย่งถึงที่สุด หลังจากเก็บผ้าห่มให้เฉินเสียนแล้ว ก็พูดว่า“องค์หญิงเชิญพักผ่อนเถอะ บ่าวขอตัวก่อน”1187
“หยุดก่อน”ตัวของอวี้เยี่ยนได้หยุดนิ่งไปเฉินเสียนได้พูดขึ้นว่า “กลับมา”อวี้เยี่ยนค่อยๆ เดินกลับมา ยืนอยู่ที่ข้างเตียงของเฉินเสียนเฉินเสียนถอนหายใจ นํ้าเสียงปล่อยวางอย่างอ่อนโยนเล็กน้อย “ข้ารู้ว่าเจ้าเคารพเอ้อร์เหนียง ถ้ามีความไม่พอใจก็ไม่ใช่มีต่อนาง”อวี้เยี่ยนยื่นปากเล็กน้อยเฉินเสียนพูด “ข้าก็รู้ ว่าใจเจ้านั้นหวังดีกับข้า”อวี้เยี่ยนนั่งคุกเข่าลงข้างเตียง คางวางไว้บนขอบเตียง มองนางอย่างน่าส่งสาร “องค์หญิง……”เฉินเสียนยื่นมือออกไปบีบหน้ากลมๆ ของนางแล้วพูดว่า “เจ้าบอกข้ามา เขาทำให้เจ้าไม่ชอบเขาได้อย่างไร?” ข้าจำได้ว่าตอนที่ข้าออกจากเมืองหลวง เจ้าไม่ได้ปฏิเสธเขามากขนาดนั้น”
