ได้นินทา เจ้าของเรือนกลัวท่านจะสอนบุตรชายเขาผิด”ซูเจ๋อยกคิ้วขึ้นนิดๆ ท่าทางขี้คร้านหลายส่วนเฉินเสียนกล่าวต่อว่า “แล้วยังบอกให้ข้าจับตามองท่านไว้ให้ดีๆด้วย บอกว่าอย่าให้พวกผึ้งพวกแมลงมาคว้าหัวใจท่านไปครอง”ซูเจ๋อกล่าวได้ถูกใจมาก “งั้นก็ทายาไล่แมลงไล่ผึ้งก็สิ้นเรื่อง”“เจ้าของเรือนยังบอกว่า” เฉินเสียนกล่าวด้วยเสียงอ่อนโยน “พวกเราหนีตามกันมา ท่านคิดว่าอย่างไร เหมือนหรือไม่?”ซูเจ๋อหัวเราะเสียงเบา กล่าวว่า “คงจะเหมือนมากกระมัง เจ้าของเรือนจึงได้พูดเยี่ยงนี้”เฉินเสียนรีบมองเขาโดยพลัน กล่าวว่า “เมื่อครู่ตอนใกล้ชิดท่าน ข้ารู้สึกว่าถึงจะต้องเจอทางตันข้าก็ไม่หวาดหวั่น”1151
มือซูเจ๋อที่จับตะเกียบไว้นิ่งค้าง ตะเกียบธรรมดาทั่วไป เมื่ออยู่ในมือของเขาแล้วกลับให้ความรู้สึกเพริศพราย เข้ากับนิ้วเรียวยาวที่ขาวราวกับหยกได้เป็นอย่างดีเฉินเสียนหน้าแดง รีบกล่าวว่า “เจ้าเรือนยังบอกว่า สามีนางทำงานซ่อมแซมประตูเมือง หากพวกเราจะหนีออกจากเมือง ไม่แน่เขาอาจจะช่วยได้”ซูเจ๋อจ้องมองเธอตาค้างราวกับอยากดูดเธอเข้าไปเสียอย่างนั้นเธอกล่าวอีกว่า “ทว่าข้าตอบนางว่าตอนนี้ยังไม่ไป รอให้รับตัวบุตรชายได้ก่อนแล้วค่อยออกไป ถึงแม้จะอันตรายเล็กน้อย แต่ก็ยังพอมีทางเลือกอยู่บ้าง ซูเจ๋อ ท่านคิดว่าอย่างไร?”ซูเจ๋อสบตาเธอแล้วยิ้ม พลางกล่าวว่า “ใช่ ย่อมเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว”หลังจากทานอาหารเสร็จ พอรู้ตัวอีกทีก็อยู่ในลานบ้านตลอดทั้งบ่ายแล้วเ
