นอกของเขาด้วยความหลงใหลในกลิ่นกายเขา กล่าวเสียงสะอื้นว่า “ซูเจ๋อ ท่านสอนข้าที ข้าควรช่วยเจ้าน่องน้อยอย่างไร?”“อย่ารีบร้อน เอาตัวท่านให้ปลอดภัยก่อน แล้วค่อยคิดหาหนทางกัน”1141
เฉินเสียนเชื่อในสิ่งที่เขาพูด ขอเพียงกลับมาไม่ให้เธอทอดทิ้งเจ้าน่องน้อยเรื่องอื่นเธอก็จะเชื่อฟังเขาทุกอย่างสองฝ่ามือเธอวางอยู่ที่ไหล่เขา นิ้วมือจับเส้นผมของเขาเล่น ซูเจ๋อก้มหน้าเอาจมูกมาติดกับจมูกเธอเธอรู้สึกปลอดภัยที่สุด มองเขาด้วยความอ่อนโยน กล่าวว่า “ช่วงนี้หากท่านไม่บาดเจ็บก็จะป่วย ต้องดูแลสุขภาพดีๆนะ ไม่ให้ต้องบาดเจ็บหรือไม่สบายอีกเลยนะ ได้หรือไม่?”“ได้”ความอบอุ่นที่ทั้งสองได้สัมผัสในยามนี้ ช่างสั้นเหลือเกิน หากไม่รักษาโอกาสที่ได้ใกล้ชิดในครั้งนี้ก็ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสอีกเมื่อไหร่เฉินเสียนเข้าใจถ้อยคำที่ซูเจ๋อเคยพูดแล้ว ได้อยู่ใกล้เธอหนึ่งวันโอกาสที่จะอยู่ต่อก็จะน้อยตามไปหนึ่งวันลูกของสตรีเจ้าบ้านฉวยโอกาสตอนมารดาไม่ทันสังเกต แอบเปิดประตูออกมาแล้วจ้องมองทั้งสองที่อาลัยอาวรณ์ต่อกัน พลางกล่าวอย่างใสซื่อบริสุทธิ์ว่า “ข้าทำการบ้านเสร็จแล้ว เหตุใดพวกท่านยังเล่นไม่เสร็จอีก?”เฉินเสียนคล้องคอซูเจ๋อไว้ พลางยกมุมปากกล่าว “เด็กน้อย มองเยอะๆระวังดวงตาจะเป็นตากุ้งยิงนะ”
1142
