างเงียบๆ ไม่รู้ว่าฟังเข้าใจมากน้อยเพียงใด”ซูเจ๋อกะพริบตาปริบๆอย่างเหลือเชื่อเฉินเสียนมองเขาปราดหนึ่ง จากนั้นหัวใจก็กระตุก กล่าวว่า “เหมือนกับท่านในยามนี้”ซูเจ๋อยิ้มคล้ายมีคล้ายไม่มีออกมา1140
เฉินเสียนก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก กล่าวต่อไปว่า ” สองครั้งก่อนที่แล้ว ตอนที่ข้ากับฉินหรูเหลียงเข้าวังไปเยี่ยมเจ้าน่องน้อย เมื่อฉินหรูเหลียงคิดอยากอ้◌ุมเขา เจ้าน่องน้อยก็ฉี่ราดใส่เขาทั้งตัว”เล่าเรื่องพวกนี้ให้ซูเจ๋อฟัง เฉินเสียนถึงรู้สึกว่าตลกสิ้นดีซูเจ๋อกล่าวเสียงลากยาวว่า “เพราะไม่ใช่บิดาผู้ให้กำเนิด เขาไม่ยอมเข้าใกล้ก็ถือเป็นเรื่องปกติ”แววตาเฉินเสียนเก็บซ่อนความตื่นเต้นไม่อยู่ กล่าวอีกว่า “ตอนข้าออกมา เจ้าน่องน้อยก็ปีนลงมาจากเตียง แล้วยืนมองข้าที่ประตู เหมือนเขาจะเรียกข้า‘เสียงอ้อแอ้’ด้วยนะ”เฉินเสียนถามเขา “ท่านว่าฟังแล้วเหมือนเขากำลังเรียก ‘ท่านแม่’หรือเปล่า?”ซูเจ๋อมองเธอ กล่าวเสียงอ่อนโยนน่◌ุมนวล “เหมือน”“ข้าก็คิดว่าตอนนั้นเขาเรียก‘ท่านแม่’” ความตื่นเต้นพัดผ่านหัวใจเฉินเสียนไป จากนั้นก็ค่อยๆมีความโศกเศร้าเข้ามาเกาะกุมหัวใจแทน ดวงตาเริ่มมีนํ้าตาซึมออกมา “ไม่เสียแรงที่เลี้ยงลูกชายคนนี้ วันนั้นเขายืนจับประตูแล้วใช้แววตาอาลัยอาวรณ์มองข้าอย่างน่าสงสาร ข้าไม่อาจลืมเลือนเลย”ซูเจ๋อกอดเธอไว้ในอ้อมแขน กล่าวเสียงแผ่วเบาว่า “ต่อจากนี้ ข้าจะให้เขาเติบโตภายใต้การดูแลของท่าน”เฉินเสียนกอดเขากลับ ใบหน้าแนบชิดแผ่
