่า “อันที่จริงท่านไม่ควรกลับมา ข้ากับเจ้าน่องน้อยถูกขังอยู่ในเมืองหลวง แต่ท่านสามารถสานฝันต่อที่นอกเมือง”ซูเจ๋อกล่าว “หากภายภาคหน้าจักรพรรดิต้าฉู่เอาท่านกับเจ้าน่องน้อยมาข่มขู่ข้า ข้าก็ไม่รู้ว่าควรทำเช่นไร ไหนๆท่านก็กลับมาแล้ว ข้าก็ต้องกลับมาสิ”เขาจับเรือนผมที่สยายลงมา พลางถามด้วยนํ้าเสียงอ่อนน่◌ุม “ได้เข้าวังไปหาเจ้าน่องน้อยมาแล้ว ตอนนี้เขาเป็นเด็กดีหรือไม่?”1139
เฉินเสียนกล่าวอย่างอบอ่◌ุนใจ “เด็กดีมาก ไม่เจอกันครึ่งปี แต่เขายังจำข้าได้ข้าดีใจเหลือเกิน”“เจ้าน่องน้อยเดินได้แล้ว เวลาเดินมักจะโซเซไปมา น่ารักขนาด”“สุขภาพเขาก็ดีขึ้นแล้ว ไม่ได้ป่วยหนักอย่างที่คิด ยามนี้แม้ต้องถูกเลี้ยงอยู่ในวังจนไร้อิสระ แต่ขอเพียงร่างกายแข็งแรง ข้าก็วางใจแล้ว”ซูเจ๋อตอบ “อืม “หนึ่งคำ แล้วก็ตั้งใจฟังเฉินเสียนพูดเจื้อยแจ้วไปเรื่อยๆถึงเรื่องเจ้าน่องน้อยอย่างเงียบๆเหมือนเฉินเสียนจะมีเรื่องให้เล่าถึงเจ้าน่องน้อยอย่างไม่รู้จบ เธอจับเสื้อของซูเจ๋อ ระหว่างคิ้วเผยสีหน้าสดใส กล่าวต่อว่า“เพียงแต่เขาเดินได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องมีคนช่วยพยุง”ซูเจ๋อรับคำ “เรื่องธรรมดา เขายังเด็ก กระดูกยังไม่แข็งพอ”“ยังมีอีก ฟันเขากำลังออกนํ้าลายชอบไหล” เฉินเสียนยิ้มอย่างหวานฉํ่า“เพียงแต่ข้ารู้สึกว่านํ้าลายไหลก็น่ารักมากมาย ทว่านิสัยของเขานานวันก็ยิ่งเงียบขึ้นเรื่อยๆ ไม่ร้องไม่โวยวาย ไม่ร่าเริง ไม่ชอบเคลื่อนไหว เขาตั้งใจนั่งฟังคนอื่นเอ่ยอย่
