เฉินเสียนก็ได้ยินตัวเองถามขึ้นว่า : “ท่าน สบายดีไหม?”ซูเจ๋อตอบกลับว่า : “สบายดี”เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา แล้วพูดต่อไปว่า : “ก่อนหน้านี้ที่ท่านป่วย หายดีหรือยัง”ซูเจ๋อตอบกลับว่า : “ใกล้จะหายแล้ว”1129
“วันนั้นข้าอยู่นอกประตู ได้ยินเสียงท่านไอรุนแรงมาก” เมื่อเฉินเสียนพูดถึงคำนี้ จู่ๆ แค่หายใจก็รู้สึกเจ็บแปล๊บขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกซูเจ๋อพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงที่เบาบางว่า : “ทำท่านปวดใจ ข้าเองก็รู้สึกเสียใจไม่น้อย”มันเป็นความปวดใจแบบไหนกันนะ เหมือนจะไม่สามารถเข้าใจมันได้ ความเจ็บปวดที่เข้าลึกลงไปในกระดูก แพร่กระจายไปตามแขนขาของเธอ แต่เธอก็ยังต้องฝืนอดทนมันไว้เฉินเสียนที่แทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ แต่กลับฝืนยิ้มออกมา พร้อมกับพูดขึ้นว่า: “ท่านไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”จากนั้นบรรยากาศก็กลับมาเงียบสนิทอีกครั้งตั้งแต่ตอนที่เธอตีซูเจ๋อจนสลบ แล้วหนีกลับเมืองหลวงในกลางดึกนั่น เฉินเสียนก็ไม่ได้เจอหน้าเขาอีกเลย
1130
