องวันนี้ เขาขี่ม้านำอยู่ด้านหน้าสุดตามมาด้วยรองผู้พิพากษา และเฮ่อโยวเองก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วยวันนี้เฉินเสียนตื่นตั้งแต่เช้าตรู่อวี้เยี่ยนและแม่นมซุยรีบจัดการชำระร่างกาย แล้วจึงรับประทานอาหารเช้าในขณะที่อวี้เยี่ยนกำลังสวมชุดให้กับเฉินเสียนอยู่นั้น นางก็ถามขึ้นว่า :“วันนี้องค์หญิงจะออกไปข้างนอกหรือเปล่าเพคะ?”“แน่นอน” เฉินเสียนเชิดคางขึ้นเล็กน้อย แล้วจดกระดุมที่คอเสื้อ พูดขึ้นอย่างใจเย็นว่า : “วันนี้เป็นวันสำคัญเชียวนะ”อวี้เยี่ยนพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงดีใจว่า : “งั้นรอให้องค์หญิงทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว เดี๋ยวหม่อมฉันจะรีบไปเตรียมเลยเพคะ แล้วองค์หญิงจะให้เรียกนางหลิ่วไปด้วยหรือเปล่าเพคะ?”“เรียกนางด้วย นางยังพอมีโอกาสที่จะบอกลากับพี่ชายของนาง”1112
หลิ่วเหมยอู่ที่ในตอนแรกไม่ยอมออกจากจวนเลยแม้แต่ก้าวเดียว แต่นางได้ยินมาว่าวันนี้คือวันที่พี่ชายของนางหลิ่วเฉียนเฮ้อจะถูกประหารชีวิต หากวันนี้ไม่ไปเจอหน้าเขาสักครั้ง ชาตินี้ทั้งชาติก็คงไม่มีโอกาสจะได้เห็นหน้าเขาอีกถึงแม้ว่าท้ายที่สุดแล้วนางจะไม่สามารถช่วยหลิ่วเฉียนเฮ้อได้ แต่อย่างน้อยได้ส่งเขาหน่อยก็ยังดีอวี้เยี่ยนหยิบเสื้อคลุมสวมทับให้กับเฉินเสียน เธอยืนรอที่หน้าประตูจวนอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อหันหน้ากลับไปก็เห็นหลิ่วเหมยอู่ที่ในที่สุดก็ยอมออกมาเสียที คนรับใช้ในจวนท่านแม่ทัพต่างพากันถอนหายใจอย่างโล่งอก ราวกับได้ส่งเทพแห่งโรคระบาดออกจากจวนไปก็ไม่ปานหลิ่วเ
