หมยอู่เดินเข้ามาใกล้ นางไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะต่อกรกับเฉินเสียนตั้งนานแล้วเฉินเสียนหยั่งเชิงนาง เธอยิ้มขึ้นที่มุมปากพร้อมกับพูดขึ้นว่า :“ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับหลิ่วเฉียนเฮ้อลึกซึ้งไม่เบาเลยนี่ ถึงแม้ว่าเขาจะเคยขายเจ้าให้กับท่านแม่ทัพ ทำให้ท่านแม่ทัพรู้เรื่องที่ไม่สมควรจะรู้เข้า มันคงจะดีหากว่าเจ้าจะภักดีกับท่านแม่ทัพเหมือนที่เจ้าพักดีต่อเขา”หลิ่วเหมยอู่ก้มหน้าลงตํ่าด้วยอาการสั่นเทา และไม่กล้าจะพูดอะไรออกมานางกลัวว่าถ้าหากนางพูดอะไรออกไป แล้วทำให้เฉินเสียนเปลี่ยนใจขึ้นมาแม้แต่หน้าสุดท้ายของหลิ่วเฉียนเฮ้อก็ไม่ให้นางเจอเฉินเสียนไม่เสียเวลาต่อ เธอรีบขึ้นรถม้า หลิ่วเหมยอู่ที่ถึงแม้จะน่ารังเกียจแต่สุดท้ายก็ต้องให้เข้าไปนั่งในรถม้าด้วย แล้วจึงเดินทางตรงไปยังลานประหาร1113
เมื่อถึงปากทางใกล้กับตลาดใหญ่ ผู้คนมากมายแออัดกันเต็มไปหมด รถม้าจึงไม่สามารถวิ่งต่อไปได้เลย ทำได้แค่เพียงขยับทีละนิดเท่านั้นเฉินเสียนเปิดม่านขึ้นมาดู เห็นผู้คนเต็มท้องถนนที่กำลังเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ปากที่กำลังพากันก่นด่าหลิ่วเฉียนเฮ้อนั้น ด่าทั้งตระกูลยันโคตรเหง้ากันเลยทีเดียวเธอเหลือบไปมองหลิ่วเหมยอู่อยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดขึ้นว่า : “ได้ยินแล้วหรือยัง พ่อแม่พี่น้องและภรรยาของเหล่าทหารที่ถูกฆ่าตายไปในสนามรบนั่น ต่างก็เกลียดชังและรู้สึกคับแค้นหลิ่วเฉียนเฮ้อเข้ากระดูกดำเลยเชียว”หลิ่วเหมยอู่นั่งอยู่ในมุมรถม้า นางกัดริ
