กี่ครั้งแล้วที่เธอตะโกนเรียกเขาทั้งในยามที่มีสติและยามที่โง่เขลา หรูเหลียง… ในยามนั้นเธอน่าจะใช้ความตั้งใจและความรู้สึกทั้งหมดที่ตัวเองมีแล้วแต่เขาไม่เคยขานรับเลยสักครั้งเขาคิดว่าไม่ว่าจะเป็นตอนเด็กหรือตอนโต คนเดียวที่อยู่ในใจของเฉินเสียนคืออาจารย์ของเธอแต่ทันใดนั้นภาพในอดีตก็ผุดขึ้นมาในความคิด ฉินหรูเหลียงตระหนักได้ว่าความจริงไม่ได้เป็นเช่นนั้น ในหัวใจของเธอเคยมีเขาฉินหรูเหลียงเคยนึกเสียใจที่ช่วยชีวิตเธอ เพราะการที่เขาช่วยชีวิตเธอทำให้เขาต้องเผชิญหน้ากับการถูกยึดทรัพย์ของตระกูลหลิ่ว ทำให้เขาทำอะไรไม่ได้เลยเมื่อหลิ่วเหมยอู่ถูกเนรเทศเพราะหลิ่วเหมยอู่เขาจึงโกรธเธอ เกลียดชังเธอถ้าหากในตอนนั้นเขาไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือและเฝ้ามองเธอตายไปต่อหน้า… เมื่อก่อนเขาเคยมีความคิดเช่นนี้ แต่เมื่อคิดถึงอีกครั้งในตอนนี้ ฉินหรูเหลียงถึงเพิ่งรู้สึกว่าตนเองน่ารังเกียจมากหากเฉินเสียนตายไปแล้ว เขาคงไม่มีทางรู้เรื่องเหล่านี้เลยจวบจนชั่วชีวิตและเขาคงจะใช้ชีวิตอยู่อย่างมีความสุขกับหลิ่วเหมยอู่แต่ตอนนี้เขารู้เรื่องทุกอย่างแล้ว1098
แท้จริงแล้วเฉินเสียนไม่ได้เป็นฝ่ายทอดทิ้งเขาก่อน แต่เป็นเขาต่างหากที่ทอดทิ้งเธอหลิ่วเหมยอู่ผู้ซึ่งแสดงออกว่ารักเขามาตลอดเป็นคนจงใจวางแผนทำเรื่องทั้งหมดนี้ในตอนนั้นนางเพิ่งจะอายุเท่าไหร่เองถ้าเขารู้ตั้งแต่แรกเรื่องราวคงจะเป็นไปด้วยดีกว่านี้ เขาคงจะทำสิ่งที่ไม่ถูกต้องน้อยลง เย็นชาต
