้าอย่างมุ่งมั่น”ใบหน้าหลิ่วเหมยอู่ขาวซีด นางเผยอปากและพูดว่า “เป็นเพราะท่านแม่ทัพสงสารข้าที่ไม่มีความผิด การที่ท่านแม่ทัพต้องการปกป้องข้า มันเกี่ยวอะไรกับข้าด้วย”เฉินเสียนหรี่ตาและเดินเข้าไปใกล้ จ้องตรงไปยังใบหน้าที่งดงามของนางราวกับว่าเธอมองทะลุผ่านหัวใจของนางได้ เธอกล่าวว่า “ไม่เกี่ยวกับเจ้าเลยจริงๆหรือ? เจ้าใช้วิธีไหน เจ้าเองรู้ดีอยู่แก่ใจ ในเมื่อเจ้าไม่อยากพูดแล้ว อวี้เยี่ยน ส่งแขก”หลิ่วเหมยอู่ไม่คิดอยากจะพูดถึงเรื่องในอดีตเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่นางกลัวมากที่สุดก็คือการปล่อยให้ฉินหรูเหลียงรู้เรื่องนี้ ดังนั้นตลอดหลายปีที่ผ่านมา นางจึงได้แต่เก็บงำเรื่องเหล่านี้เอาไว้กับตัวแต่เฉินเสียนก็เป็นหนึ่งในผู้ที่เกี่ยวข้อง หลิ่วเหมยอู่กำลังคิดว่าแท้จริงแล้วเธอมีกลอุบายอะไรหรือเปล่า หากพิจารณาตามสติปัญญาของเฉินเสียนในตอนนี้ เธอน่าจะพอเดาอะไรได้บ้างหลิ่วเหมยอู่เร่งร้อนอยากจะช่วยพี่ชาย นางไม่คิดจะทอดทิ้งเขาและถอดใจไปง่ายๆ เช่นนี้ ดังนั้นเมื่ออวี้เยี่ยนมาเชิญกลับ นางจึงไม่ยอมไปหลิ่วเหมยอู่กล่าวเพียงว่า “เป็นท่านเองที่ต้องการรู้เรื่องนี้ หรือว่าท่านอยากนำไปบอกให้ท่านแม่ทัพรู้กันแน่ ตราบใดที่ท่านสัญญาว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับท่านแม่ทัพ ข้าจะบอกท่าน แต่ท่านต้องสาบานด้วยพิษ”1089
เฉินเสียนชายตามองนางอย่างเหยียดหยามและกล่าวว่า “หลิ่วเหมยอู่ เจ้านี่เข้าใจอะไรๆ บ้างไหม ตอนนี้เจ้ามาขอให้ข้าช่วย แต่กลับจะใ
