ห้ข้าสาบานด้วยพิษงั้นหรือ… ข้าแค่อยากจะรู้ความจริงทั้งหมดที่เกิดขึ้นในอดีตเท่านั้น ถึงแม้จะอยากนำไปบอกกล่าวให้ท่านแม่ทัพรู้ แต่ในเมื่อไม่มีหลักฐาน ท่านแม่ทัพคงไม่เชื่อ ถ้าเจ้าอยากพูดก็พูดมา ถ้าไม่อยากพูดก็ไสหัวออกไปซะ”ต้องบอกว่าที่เฉินเสียนพูดมาก็มีเหตุผลแม้ว่าหลิ่วเหมยอู่จะเล่าให้ฟังในวันนี้และเฉินเสียนนำไปบอกท่านแม่ทัพ เธอก็ไม่มีหลักฐานอะไรอยู่ดี ตราบใดที่หลิ่วเหมยอู่ยืนกรานปฏิเสธ เฉินเสียนก็ไม่มีทางทำอะไรนางได้ไหนเลยจะรู้ว่าเวลานี้ฉินหรูเหลียงกำลังนั่งเงียบๆ อยู่หลังฉากกั้น ที่ด้านหน้าของฉากกั้นมีชุดกระโปรงแขวนอยู่ จึงบดบังเงาของเขาได้อย่างมิดชิดเขานิ่งเฉยราวกับรูปปั้น สีหน้าของเขาเย็นชาราวกับนํ้าค้างแข็ง มือทั้งสองข้างวางอยู่บนหัวเข่า ข้อต่อนิ้วเป็นสีขาวเล็กน้อย“ก็ได้ ข้าบอกก็ได้”หลิ่วเหมยอู่ตัดสินใจแล้ว นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และหวนนึกถึงอดีต“ตอนนั้นข้าเพิ่งมาที่เมืองหลวง เพราะข้าไม่ได้ดีเทียบเท่าคุณหนูคนชายที่อยู่ในเมืองหลวง จึงทั้งถูกเยาะหยันและถูกดูแคลน ในตอนนั้นท่านเป็นองค์หญิงที่ทุกคนรักและโปรดปราน ข้าอยู่ในกำมือของทุกคน ข้าอยากเปลี่ยนมัน ดังนั้นจึงต้องเข้าหาท่าน”หลิ่วเหมยอู่ตอนนั้นใช้ชื่อว่าหลิ่วเชียนเสวี่ย”1090
เฉินเสียนในอดีตอาจจะไม่ได้คิดป้องกันและคิดว่าหลิ่วเหมยอู่ต้องการผูกมิตรกับนางอย่างจริงใจ ดังนั้นเฉินเสียนจึงถูกท่าทีที่ใสซื่อและน่าสงสารของนางหลอกจนเฉินเสียนปรารถ
