ดิไม่เอาชีวิตเขาหรอก”“ท่านไม่รู้ว่าเวลาสุนัขจนตรอกขึ้นมาจะกระโดดใส่กำแพงเหรอ” เฉินเสียนกล่าวว่า “หากจักรพรรดิฆ่าเขาจริงๆล่ะ?”995
เธอมองเขาด้วยนํ้าตา “อย่างไรเสียเขาก็ไม่ใช่ลูกชายท่าน ท่านไม่รู้สึกปวดใจท่านมันโหดร้าย สามารถทอดทิ้งได้ทุกคน”ซูเจ๋อถอนหายใจ “ไม่ใช่ลูกชายของข้าได้อย่างไร”“แต่ท่านก็เป็นเพียงพ่อเลี้ยง ท่านยังตั้งชื่อเจ้าน่องน้อยว่า ซูเซี่ยน ข้าว่าท่านก็พูดดีแต่ปากเท่านั้นเอง” เฉินเสียนเริ่มร้องห่มร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้ง “พูดตรงๆก็คือ ท่านไม่ได้เห็นเขาเป็นลูกชายของท่านจริงๆ”ซูเจ๋อเช็ดนํ้าตาให้เธอ ซึ่งเช็ดยังไงก็เช็ดไม่หมดเขาเอ่ยเสียงเบาบาง “ยังจำที่ข้าพูดครั้งก่อนได้ไหม ถึงแม้เจ้าน่องน้อยจะเป็นลูกชายแท้ๆของข้า แต่ก็สำคัญไม่เท่าท่าน หากถึงยามที่ต้องสละทิ้ง ท่านก็ต้องทำใจ”“เจ้าน่องน้อยกับข้ามีความผูกพันทางสายเลือด หัวใจสื่อถึงกัน จะให้ข้าทอดทิ้งง่ายๆได้อย่างไร?”ซูเจ๋อเงียบเป็นเวลานาน ระหว่างคิ้วเผยความลังเล พลางกล่าว “ใช่ ผูกพันทางสายเลือด หัวใจสื่อถึงกัน จะตัดใจง่ายๆได้อย่างไร เป็นเพราะข้าประเมินผิดพลาดตั้งแต่ต้น คิดว่าสามารถตัดขาดอย่างง่ายดาย”
996
