กับเฮ่อโยวไม่กี่คำ”เขาใช้นํ้าเสียงอ่อนโยนปลอบประโลมเธอเฉินเสียนกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า “ใจท่านรู้ว่าข้าร้องไห้ทำไม”994
ซูเจ๋อกล่าว “ท่านไม่สู้ก่นด่าข้าเหมือนเมื่อก่อน โกรธข้าเหมือนเมื่อก่อนจะดีกว่า”เฉินเสียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เอ่ยระลึกความหลังด้วยเสียงสะอื้น “ข้าจำได้ว่า ตอนข้าออกจากเมืองหลวง เจ้าน่องน้อยอายุแค่ครึ่งขวบ เขาเห็นข้าจะไป เขาก็ร้องไห้หนักมาก ข้าคิดว่าไม่นานก็ได้กลับไป คาดไม่ถึงว่าเวลาล่วงผ่านมาครึ่งปีแล้ว”“ยามนี้เจ้าน่องน้อยอายุหนึ่งขวบแล้ว ข้าไม่รู้ว่าหน้าตาเขาจะเปลี่ยนเป็นเช่นไร” เฉินเสียนกล่าวด้วยเสียงสะอึกสะอื้น“ใช่ ยามที่ข้ารู้ว่ามีเขาในท้อง ข้ากลัดกล้◌ุมมาก ไม่มีความรู้สึกต่อเขา แต่เวลาผ่านไป เขาค่อยๆเติบโตในท้องของข้า”“ยามที่ข้าให้กำเนิดเจ้าน่องน้อย ข้าเกือบเอาชีวิตไม่รอด ข้าใช้เวลาเนิ่นนานไปคิดทบทวนว่าบิดาของเขาเป็นใคร แต่พวกนั้นก็ไม่จำเป็น ข้าปล่อยวางแล้ว ข้ารู้เพียงว่าเจ้าน่องน้อยคือเลือดเนื้อเชื้อไขของข้า”“ซูเจ๋อ ท่านให้ข้าละทิ้งเขา ไม่รู้สึกโหดร้ายไปหน่อยหรือ? ยามนี้ข้ารู้ทั้งรู้ว่าเขามีอันตราย รู้ว่าเขาอยู่ในเงื้อมมือผู้อื่น แต่ข้ากลับไม่ทำอันใดเลย”ซูเจ๋อได้ยินเสียงสะอื้นของเฉินเสียน นํ้าตาของเธอยังคงหยดลงมาไม่ขาดสาย คล้ายกับโดนมือหนาวเย็นของเขาซูเจ๋อกล่าวว่า “อาเสียน ข้าเคยบอกแล้ว ขอเพียงท่านปลอดภัย เขาก็จะปลอดภัย เจ้าน่องน้อยคือหมากที่ใช้ข่มขู่ท่าน จักรพรร
