ยิ่งใกล้กันมากขึ้นทั้งคู่ต่างพากันเงียบงันไม่พูดจาริมฝีปากของซูเจ๋อแนบชิดกับคอของเธอ ลมหายใจที่นุ่มนวลถูกพ่นผ่านข้างลำคอของเธอเบาๆเฉินเสียนค่อยๆ หันหน้าไปทางอื่น ตอนนี้ร่างกายของทั้งคู่ก็เริ่มอุ่นขึ้นแล้วลมหายใจที่สลับกันไปมาของทั้งสองดังชัดเจนมากยิ่งขึ้นในถํ้าแห่งนี้ในตอนแรกเฉินเสียนเพียงแค่อยากให้ความอบอุ่นกับซูเจ๋อ จึงไม่ได้คิดอะไรมาก ตอนนี้ร่างกายของทั้งคู่เริ่มอุ่นมากขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกแปลกๆ บางอย่างค่อยๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในใจราวกับว่าข้างในหัวใจมีบ่อนํ้าแห่งวสันตฤดูอยู่ ที่เต็มจนแทบจะล้นออกมาอยู่รอมร่อตั้งแต่ที่ซูเจ๋อทับลงบนร่างกายของเฉินเสียน เขาก็ไม่ได้ขยับอีกเลยผ่านไปครู่ใหญ่ เฉินเสียนจึงถามขึ้นว่า : “ซูเจ๋อ ท่านหลับแล้วหรือยัง?”943
“ยังไม่หลับ” ซูเจ๋อตอบกลับด้วยนํ้าเสียงที่ค่อนข้างเกร็งจู่ๆ เฉินเสียนก็คิดไม่ออกว่าจะคุยเรื่องอะไรกันดี จึงพูดโพล่งออกไปอย่างไม่ทันคิดว่า : “วิธีนี้ได้ผลดีเกินคาด……”แต่พอพูดออกมาแล้วก็รู้สึกแปลกๆ เธอจึงพูดขึ้นต่อว่า : “ตอนนี้ท่านสามารถนอนหลับอย่างสบายใจได้แล้ว เวลาที่ข้าเรียก ท่านจะต้องตอบข้า”ซูเจ๋อเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดขึ้นว่า : “ข้านอนทับท่านอยู่แบบนี้……ท่านไม่สบายตัวหรือเปล่า? จะให้ข้าขยับตัวขึ้นมาอีกหน่อยไหม?”พูดจบเขาก็ขยับแขนทั้งสอง เตรียมจะพยุงตัวออกจากเฉินเสียนแต่เฉินเสียนที่กลัวว่าเขาจะออกแรงแล้วมันจะกระทบโดนบาดแผลเข้า เธอรู้สึกเป
