็นกังวลขึ้นมา ไม่ทันที่จะได้คิดอะไรมาก เธอก็รีบโอบหลังของเขาไว้ แล้วดึงเขาให้นอนทับลงมาบนตัวเธอเหมือนเดิมการกระทำนี้ พลอยทำให้ทั้งคู่ต่างอึ้งไปตามๆ กันเฉินเสียนรู้สึกว่าใบหน้าของเธอร้อนผ่าวราวกับว่าจะละลายเสียให้ได้ เธอพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงที่ค่อนข้างอู้อี้ว่า : “ข้าไม่เป็นไร ร่างกายของข้านุ่มนิ่มประสิทธิภาพการรับนํ้าหนักสูงมาก……ท่านอย่าขยับให้มาก เดี๋ยวแผลจะปริเพิ่มเอาได้”จู่ๆ ซูเจ๋อก็แอบหัวเราะขึ้นมาเบาๆ ที่ข้างหูของเธอเฉินเสียนก็รู้สึกทำตัวไม่ถูกขึ้นมาดื้อๆ เธอพูดขึ้นว่า : “ท่านขำหรือ?”ซูเจ๋อจึงพูดขึ้นว่า : “เปล่าหรอก ข้าเพียงแค่รู้สึกว่าร่างกายของสตรีนั้นนุ่มนิ่มส่วนร่างกายของชายชาตรีนั้นแข็งแกร่ง จึงเกิดเป็นคำสุภาษิตที่ว่าแรงหยินเสริมหยางขึ้นมา อาเสียน ขอบคุณท่านมาก ที่เสียสละเพื่อข้ามากมายขนาดนี้”944
เฉินเสียนสอดมือเข้าไปใต้ผมที่ประบ่าของเขา พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “หากเปรียบเทียบกับสิ่งที่ท่านเสียสละให้ข้า มันเทียบกันไม่ติดเลย เมื่อครู่นี้ท่านเหนื่อยมากไม่ใช่หรือ ท่านรีบนอนเถอะ นอนต่ออีกไม่นานฟ้าก็คงจะสว่าง”อยู่ดึกมาทั้งคืน เฉินเสียนเองก็รู้สึกเหนื่อยไม่น้อยในตอนแรกเธอนอนไม่หลับเลย ในหัวของเธอเอาแต่คิดถึงเรื่องของซูเจ๋อทั้งๆ ที่เขาก็อยู่ในอ้อมกอดของเธอแล้วแท้ๆซูเจ๋อเองก็นอนไม่หลับ เพียงแต่ว่าต่างคนต่างไม่ได้พูดคุยกัน แสร้งทำเป็นหลับเท่านั้นคํ่าคืนที่ยาวนาน ในที่สุดก็ไม่เหน็บหนาว
