รเวลาที่มองดูเหล่านักฆ่าต่อสู้กับซูเจ๋อที่ตัวคนเดียวนั้น ภายในใจของเฉินเสียนก็คับแน่นไปด้วยความโกรธแค้น เธออยากจะฆ่าพวกคนที่คิดจะมาทำร้ายเขาให้ตายไปเสียให้หมด ด้วยพันมีดหมื่นแล่ภายใต้ความโกรธแค้นนั่น การฆ่าจึงเป็นสิ่งเดียวที่จะสามารถเยียวยาในสิ่งที่ยากจะอธิบายนี้ได้ ทำให้เฉินเสียนที่ยิ่งต่อสู้ก็ยิ่งกล้าหาญ ลืมความเจ็บปวดและเลือดที่ไหลนักฆ่านับหลายสิบคน ล้มลงบนพื้นคนแล้วคนเล่าในท้ายที่สุด ป่าที่คละคลุ้งไปด้วยแรงสังหารก็ค่อยๆ หยุดลง บรรยากาศที่หนักหน่วงไร้ซึ่งลมพัดเหลือเพียงนักฆ่าคนสุดท้าย เฉินเสียนและซูเจ๋อลงมือพร้อมกัน ดาบหนึ่งแทงทะลุคอ อีกดาบหนึ่งแทงทะลุท้องซูเจ๋อตวัดดาบออกไป คมดาบฟันเข้าที่หัวของนักฆ่าคนนั้นอย่างจัง ส่วนเฉินเสียนตวัดดาบแนวขวาง จนเอวของนักฆ่าคนนั้นขาดวิ่นจะบอกว่าไม่โหดเหี้ยมก็ไม่ได้เลย930
ซูเจ๋อหันไปมองเฉินเสียนที่ยืนหายใจหอบอยู่ข้างๆ พูดขึ้นนํ้าเสียงเบาบางว่า :“คุยกันแล้วไม่ใช่หรือ ว่าให้รออยู่ในถํ้า ออกมาที่นี่ทำไม”เฉินเสียนจึงพูดขึ้นว่า : “ท่านมีคนที่ท่านอยากจะปกป้อง ข้าเองก็มีคนที่ข้าอยากจะปกป้องด้วยเช่นกัน ข้าไม่ได้ขัดขวางท่าน ท่านเองก็อย่ามาขัดขวางข้า”เธอเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดต่อด้วยนํ้าเสียงที่ค่อนข้างแหบแห้งว่า : “หากท่านไม่กลับมา ท่านจะให้ข้ารอท่านจนฟ้าล่มดินสลายหรือไงกัน สู้ให้ข้าลงแม่นํ้าแห่งความตายไปตามหาท่านยังดีเสียกว่า”ซูเจ๋ออึ้งจนเงียบไปร่องรอ
