ยการต่อสู้อันดุเดือดอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่งในป่านี้ คมดาบที่ทิ้งรอยลงบนต้นสนนั่นแต่ทว่า ในขณะที่ซูเจ๋อกำลังอึ้ง มีต้นสนต้นหนึ่งที่ด้านหลังของเขา เป็นเพราะได้รับคมดาบค่อนข้างลึก จู่ๆ ก็โค่นล้มลงมาทางซูเจ๋อเฉินเสียนที่มองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น เห็นเพียงเงาที่มืดสนิทราวกับเงาผีร้ายพุ่งตรงลงมาเหนือศีรษะเธอรีบวิ่งไปผลักซูเจ๋อล้มลง ในเวลาเดียวกัน เงามืดนั้นก็ทับลงมาบนหัวของเธอทันที จากนั้นก็ตามมาด้วยหิมะที่ร่วงถล่มลงมา ทับลงบนตัวของเฉินเสียนความเงียบงันผ่านไปครู่หนึ่ง มันช่างเงียบงันราวกับได้ยินเพียงเสียงเต้นของหัวใจซึ่งกันและกัน“อาเสียน……”เฉินเสียนได้สติขึ้นมา จึงสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่931
ที่แท้แล้วต้นไม้ล้มลงมานี่เองคมหนามของต้นสนค่อนข้างแหลมคม รู้สึกเหมือนมันจะทิ่มแทงทะลุผ่านเสื้อผ้าที่ค่อนข้างหนาตรงแผ่นหลังของเธอต้นไม้ทับอยู่บนไหล่ของเฉินเสียน ไม่ได้ถือว่าหนักมาก และเธอเองก็รับมันไหวเฉินเสียนที่ค่อนข้างลนลาน ร่างกายทั้งคู่ติดกันแนบแน่นจนเกิดความร้อนผ่าว ใบหน้าของเธอซุกอยู่ข้างต้นคอของเขา เธอพูดขึ้นพึมพำว่า : “ไม่เป็นไรเพียงแต่จู่ๆ ก็มีหิมะมาโดนต้นคอ เย็นจนข้าแทบสะดุ้ง”เฉินเสียนที่กอดหัวของเขาไว้ พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ซูเจ๋อ ท่านบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”“ข้ายังดี”“งั้นก็ดี โชคดีที่ข้ามา เมื่อครู่ตอนที่ข้ามา ข้าเห็นนักฆ่ากำลังยกดาบจะฟันเข้าที่หลังของท่านพอดี ข้าตกใจแทบแย่”เฉินเสียนพูดขึ้น
