เสียงเบาว่า : “ซูเจ๋อ วันข้างหน้าหากท่านยังทิ้งข้าไว้คนเดียวแบบนั้น มันไม่มีความหมายอะไร”“ข้าไม่ได้คาดหวังว่าข้าจะสามารถปกป้องท่านได้เหมือนที่ท่านปกป้องข้า ข้าเพียงแค่อยากจะพยายามบ้าง ได้ปกป้องท่านบ้างในบางครั้งบางคราวที่ท่านต้องการ”เธอพูดกับเขาอย่างละเอียด : “ทำไมข้าต้องอยากให้ท่านเป็นคนดีด้วยล่ะ?คนดีมักอายุไม่ยืนยาว เลวบ้างจะดีกว่า เพราะการที่เลวบ้างจะอายุยืนนานกว่า932
วันข้างหน้าอย่ากลัวว่าข้าจะถือโทษโกรธท่าน หรือจะเกลียดท่าน ท่านเลวได้เต็มที่ แม้ว่าท่านจะเป็นคนที่ทรยศที่สุดในใต้หล้านี้ ซูเจ๋อท่านยังคงเป็นคนที่ข้ารักสุดหัวใจ”ซูเจ๋อเอื้อมมือไปรวบกิ่งของต้นสนที่เต็มไปด้วยหนามคม แล้วยกขยับออกจากบ่าของเฉินเสียนเขาพูดขึ้นด้วยความตกใจเล็กน้อยว่า : “อาเสียน ท่านไปฝึกพูดคำพลอดรักที่พลอยทำให้จิตใจหวั่นไหวแบบนี้เมื่อไหร่กัน”เฉินเสียนเงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตาที่ทอประกายงดงามคู่นั้นของเขา แล้วขยับเข้าไปหอมอย่างแผ่วเบา เธอยิ้มพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “หัวใจหวั่นไหวหรือ?จริงๆ ข้าฝึกพูดอยู่ในใจตั้งนานแล้ว เพียงแต่เก็บซ่อนมันไว้ ไม่ยอมพูดออกมาให้ท่านฟัง”เธอลุกขึ้นจากพื้น เห็นซูเจ๋อยังนอนอยู่ที่เดิมไม่ขยับ เธอจึงยื่นมือให้เขาซูเจ๋อจับมือของเธอแล้วลุกขึ้น จากนั้นก็ดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดของเขาพร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ความรู้สึกของการที่ถูกคนอื่นปกป้องมันดีจริงๆ”เฉินเสียนปัดเศษหิมะบนตัวของเขาออก พร้อมกับพูด
