ขึ้นว่า : “ข้าสามารถปกป้องความรู้สึกของท่านได้ด้วย และมันก็ดีไม่แพ้กัน”ท้องฟ้ายังไม่สว่าง ไม่รู้ว่าเวลานี้กี่ยามแล้ว การลงเขาจะลำบากกว่าการขึ้นเขา และไม่รู้ว่าด้านหลังยังมีทหารตามมาหรือเปล่า ซูเจ๋อและเฉินเสียนจึงย้อนกลับไปที่ถํ้าหินนั่นก่อนซูเจ๋อนั่งพิงกับผนังถํ้า เฉินเสียนนำเอาเศษกิ่งไม้มาอำพรางปากทางเข้าถํ้า933
แล้วจึงกลับไปนั่งลงข้างซูเจ๋อ พร้อมกับพูดขึ้นว่า : “ก่อนฟ้าสาง เราพักอยู่ที่นี่กันก่อน พรุ่งนี้เราค่อยลงเขาไปหาพวกเขากัน”เฉินเสียนรออยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่เห็นซูเจ๋อตอบกลับ เธอจึงถามเขาเบาๆ ว่า : “ซูเจ๋อ ท่านหลับแล้วหรือ?”เมื่อพูดจบ เฉินเสียนก็รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลเพราะอยู่ในถํ้า กลิ่นคาวเลือดจึงคละคลุ้งกว่ามากเฉินเสียนพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงที่สั่นเครือว่า : “ซูเจ๋อ……ท่านบาดเจ็บหรือ?”
934
