มระเบียบ มารออยู่ด้านนอกเรือน ทั้งสองคนต่างใช้แววตาที่รู้เป็นนัยกัน คนหนึ่งในนั้นก็ออกไปจากตรงนั้นก่อนอย่างเงียบเชียบหลังจากที่สาวใช้ไปแล้ว แต่ทว่าไม่เห็นซูเจ๋อปล่อยมือออก เฉินเสียนอดไม่ได้ที่จะกล่าวด้วยนํ้าเสียงทุ้มตํ่าว่า“ตอนนี้ปล่อยมือได้แล้ว”ซูเจ๋อกล่าวด้วยนํ้าเสียงแผ่วเบาว่า “เย็บชุดเป็นหรือไม่?”เฉินเสียนกล่าวว่า “เอาเข็มกับด้ายมาเพียงแต่ทำไปอย่างนั้นแหละ ไม่มีชุดขาดข้าจะเย็บได้อย่างไรกันเล่า?”ซูเจ๋อเปิดเปลือกตาขึ้น มองเธออย่างลึกซึ้ง ใจเธอเอื่อยเฉื่อยราวกับถูกสิ่งของยัดเกลื่อนกลาดเต็มไปหมด ลมหายใจก็หยุดไปพักหนึ่งทันทีฟังเขาพูดอย่างตั้งใจว่า“อย่างไรก็ยังต้องเย็บ นำชุดทั้งสองด้านเย็บเข้ากัน จะสามารถปกปิดได้มากหน่อย ข้าเป็นคนใจแคบ ครึ่งหนึ่งก็ไม่สามารถให้บุคคลอื่นมองเห็นได้”เฉินเสียนชะงักงันซูเจ๋อหยิบเข็มกับด้ายจากมือของเธอ แล้วกล่าวอีกว่า“ข้าทำเอง”848
เฉินเสียนหัวเราะแล้วกล่าวขึ้นว่า“ท่านทำได้หรือ?”ซูเจ๋อพยักหน้าเล็กน้อย เข็มกับด้ายที่อยู่ในมือแทงทะลวงเข้าไประหว่างชุดของเธอแล้ว กล่าวขึ้นว่า“ข้าน่าจะคล่องมือทำราบรื่นกว่าท่านนะ”ซูเจ๋อเคยคุ้นเคยกับเข็มเงิน ถ้าไม่เช่นนั้นก็ความอดทนไม่พอหรอก นี่เป็นเข็มเย็บปักถักร้อยไม่ใช่เข็มเงินสักหน่อย โดยพื้นฐานชายหนุ่มไม่ทำสิ่งเหล่านี้หรอก ไม่ก็ความละเอียดไม่เพียงพอ ไม่ก็ความอดทนไม่มากพอแต่ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาซูเจ๋อละเอียดเกลี้ยงเกลามีความอดทนเพีย
