งพอเฉินเสียนไม่เคยคิดเลยว่า วันไหนซูเจ๋อจะมายืนตรงหน้าของตัวเอง แล้วเย็บชุดให้กับตัวเอง เพียงแค่กลัวว่าผู้อื่นจะมอง เลยต้องการเย็บส่วนหน้าของชุดทั้งสองข้างของเธอนั้นเข้าด้วยกัน จะได้ปิดบังทรวดทรงองเอวทรวงอกที่มีเหลือล้นของเธอให้มากขึ้นหน่อยเฉินเสียนชะงักงันมองท่าทางเขาที่ใจจดใจจ่อ รู้สึกหน้าอกร้อนวูบวาบเขาเย็บรอยเข้าหากันได้ดีเป็นอย่างมาก เส้นด้ายสีแดงปกปิดอยู่ด้านในชุดมองไม่ออกว่ามีรอยอะไรเลย“เสร็จแล้ว”พอเป็นอย่างนี้ ชุดสีแดงนี้ก็ชุดเจนว่าสุภาพมากขึ้น เพียงแค่เฉินเสียนไม่ได้มีการเคลื่อนไหวรุนแรงมาก ชุดก็ไม่มีทางลื่นปริเปิดออกได้หรอกเฉินเสียนหายใจเข้าปอดลึกๆซูเจ๋อเก็บด้ายกับเข็มอย่างช้าๆไม่วอกแวกตื่นตระหนก ตอนที่เงยหน้ามองเธอ แววตาชะงักนิ่ง บีบเปลือกตาแคบเข้า แววตาลึกซึ้ง นํ้าเสียงราวกับกระซิบเสียงตํ่าสุดข้างหูว่า“หูยังคงแดงกํ่า ดีเสียจริง”849
ชัดเจนว่ายังเป็นเพราะเขาเลยทำให้เธอมีอาการเขินอายได้ เป็นเพราะเขาที่ทำให้เธออารมณ์ผันแปรและความรู้สึกแปรปรวนได้ซูเจ๋อควรจะดีใจมีความสุข เฉินเสียนไม่สบอารมณ์เล่นแง่ แต่ภายในใจก็ยังรักเขา ตอนที่เขาเข้าใกล้ ถึงได้ปรากฏเปิดเผยให้เห็นปฏิกิริยาที่รักคนคนหนึ่งควรจะมีออกมาเฉินเสียนหันหลัง กล่าวพูดออกมายังมีความอ่อนหวานนุ่มนวล เม้มริมฝีปากกล่าวขึ้นว่า“มั่นใจตัวเองให้น้อยหน่อย”แสงอาทิตย์ค่อยๆเบาบางลง สีท้องฟ้ายามเย็นมาทาบทับใบแปะก้วยในเรือนวางแผ่ละเอีย
